Μοντέρνα ποίηση – Συνεχίζω… να Σκάβω –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Σκάβω
ιδρωμένη
το χώμα που φύτεψες
την ψυχή σου.
Σκάβω ακούραστα
Ματώνω τα δάχτυλα
λίγες ανάσες πριν
σου χάιδευαν με θράσος
τα μαλλιά.
Λίγες… πολλές…
Ποιός θα πει;
Ποιός τολμά να εξομολογηθεί;

Ο χρόνος πάγωσε
μέσα στην τρέλα,
όσο το χώμα
ακούραστα πολεμά
την οργή μου.
Ίσως
αν το ποτίσω αρκετά
αίμα εραστών,
ίσως αν δακρύσω αρκετά
δίχως μετάνοια,
ίσως… με λυπηθεί.
Σκάβω
σαν ξεχασμένος ερημίτης
που η πείνα του
αναζητά
όσες άτυχες ρίζες
τόλμησαν ν΄ ανθίσουν.
Σκάβω
ενώ η απελπισία μουρμουρίζει
χλευάζει τον φόβο μου,
με περιγελά.

Δεν ξέρει
μέρα και νύχτα
θα σκάβω,
να ξεριζωθούν τα νύχια
να στραβώσουν τα δάχτυλα
να βογκάει η ανάσα.

Ανίκανη
να σταματήσω,
όταν ήδη έχω γευτεί…
την ψυχή σου!

©️2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα