Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Μέσα στην ομίχλη
-που συμμάχησε μαζί μου
από οίκτο-
βγήκα να σ΄ αποχαιρετήσω.
Ν΄ αντικρύσω ακόμη μια φορά
αυτόν που όλο το βράδυ
πολέμαγε με την ψυχή
φιλώντας το κορμί μου.
Ακόμη και τώρα
κουβαλώ τα χείλη σου πάνω μου.
Τα νιώθω
Δυο ατίθασα πουλιά
που συνεχίζουν
να τιτιβίζουν τον έρωτα,
να πλέκουν το εγκώμιο ενός θεού
που πριν ξημερώσει
θ΄ απαρνηθώ για πάντα.
Μη γυρίσεις να κοιτάξεις
νιώσε την παρουσία μου
μια ανάσα μακριά,
άκου την αναπνοή
που αγκομαχά
να σου κρύψει μυστικά,
επέτρεψε στον άνεμο
ν΄ αγγίξει την ψυχή σου
κουβαλώντας τη δική μου.
Θυσίασε
εγωισμό και υπολογισμό
γονάτισε δίπλα στην τρέλα
που σ΄ ερωτεύθηκε…
Γίνε ο εραστής
που ελεεί την ερημιά μου,
αυτό το ξημέρωμα
που εμπνεύστηκε
μια ανείπωτη ιστορία ηδονής…
Μέσα στην ομίχλη
Δυο κλέφτες στιγμών
που θα εξαφανιστούν,
δίχως να ειπωθεί το γιατί…
Αναμνήσεις
δοσμένες στην ομίχλη
σαν γιατρικό…
Αιώνια άρρωστη
©️2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα