Ποίημα
Φεύγω, από της μοναξιάς τη στράτα
Άνοιξε η νύχτα τα παραθυρόφυλλά της,
τον ήλιο να καλωσορίσει
που έχει σαλπάρει απ’ την καρδιά μου,
καιρό τώρα!
Έτοιμη στο φως του, ν’ ακουμπήσω
Αγάπη απ’ την αρχή, να ζήσω.
Σαν προσκυνητής έρχεσαι,
τάματα προσφέρεις,
στη χαρά ν’ ανατείλουμε μαζί.
Στα υπόγεια του μυαλού,
οι εικόνες, χρώματα γεννούν ξανά,
τις μνήμες επουλώνουν,
που στ’ αποκαΐδια των καημών, κρυμμένες είναι.
Εναρμονίζομαι, με τις μουσικές του κορμιού σου
στο ‘’βαλς των χαμένων ονείρων’’.
Γεννιέμαι, όταν πεθαίνεις μαζί μου
Φωταγωγώ την ψυχή μου και
Γιορτή ξεκινώ!!!
Κι όμως, όνειρο ήτανε…
Ξημέρωσε κι έσβησε.
Κι η βροχή, συνεχίζει τη σιωπή μέσα μου.
Σιωπή, τα λόγια της ν’ ακούσω…
©2023 Βασούλα Μπουντούρη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Στο ‘βαλς των χαμένων ελπίδων’ …. Υπέροχο!
Υπεροχες εικονες