Ποίημα
Κοιτάζω τον καθρέφτη
σκεφτικός.
Το είδωλο μου βλέπω
και θυμώνω.
Δεν είμαι πια εκείνος
δυστυχώς.
Μα ένας εντελώς
κανονικός
Παλιάτσος που ξεγέλασε
το χρόνο.
Και μέσα μου η ζωή
μία αστραπή.
Σαν έρωτας που αψήφησε
το χρόνο.
Και τόλμησε στο θάνατο
να πει,
κέρνα το μαγαζί
και γω πληρώνω…
Κοιτάζω τον καθρέφτη
ταπεινά.
Να κρύβει βιαστικά
κάποιες ρυτίδες.
Και βλέπω την ψυχή μου
να πεινά.
Τον άλλο μου εαυτό
να ξεκινά
και δρόμους με βιτρίνες
και παγίδες.
Και μέσα μου η ζωή
μια αστραπή.
Σαν έρωτας
που αψήφησε το χρόνο.
Και τόλμησε
στο θάνατο να πει,
κέρνα το μαγαζί
και γω πληρώνω…
Κοιτάζω το γυαλί
και δε μιλώ.
Τα λόγια δεν αλλάζουν
την εικόνα.
Το είδωλο φθαρμένο
και θολό.
Ο στόχος μου
το δέκα το καλό
κι οι πόθοι μου μελάνι
και βελόνα…
©2023 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής

Πολλά συμβαίνουν άμα κοιτάξουμε τον καθρέφτη, οι σκέψεις πηγαίνουν και έρχονται
Πολύ καλό