Ποίημα
Μέθυσα απόψε με κρασί στο δισκοπότηρο
και τσιφτετέλια στην αυλή της εκκλησίας,
σε παραλήρημα με δίδαγμα αμφότερο
μιας ηθικά παγιωμένης φαντασίας.
Ίσως δεν έπρεπε να πω αυτό που σκέφτηκα.
Ίσως δεν άξιζε η απάντηση τον κόπο.
Έπρεπε απλώς να συμφωνήσω μα μπερδεύτηκα
κι είπα αλήθεια δυστυχώς με λάθος τρόπο.
Έτσι τα λόγια μιας ιδέας παραφράστηκαν.
Μπήκαν σε στόματα πιστών της συνοικίας
κι από της άγνοιας τη θάλασσα ξεβράστηκαν
στις αναμάρτητες ακτές μιας επαρχίας.
Λαθρεπιβάτες οι αλήτες που δε ντρέπονται
στην πρώτη θέση οι ιερείς και οι δάσκαλοι,
στ΄αμπάρια όλοι όσοι φύγαν μα δεν έρχονται
και στο τιμόνι οι δικαστές κι οι παπαγάλοι.
Κι εγώ ένας νόθος κι απροσάρμοστα ανήθικος
με μια θολά συγκεκριμένη αγωνία,
ένας αστός ιθαγενής Αυστραλοπίθηκος
στων απογόνων τη φθαρμένη κοινωνία…
©2024 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής

Νομίζω από τα πιο αγαπημενα μου
Πολύ ιδιαίτερο