Ποίηση Haibun
Δεν έλεγε να βρέξει. Μια συννεφιά κι ένα κάμα να σου κόβει την ανάσα, στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα που σήμερα είχε έρθει για διακοπές. Διψούσε ο πλατύφυλλος βασιλικός στην γλάστρα. Πήρε το καταβρεχτήρι τον ράντισε και του έριξε ένα λίτρο πηγαδίσιο νερό. Τον χάιδεψε, έκοψε ένα φυλλαράκι, το ζούληξε στα χέρια της κι έκλεψε το άρωμα του. Βαρύ άρωμα, ποτισμένο στην αρμύρα της θαλασσινής αύρας.
Αχνοχαράζει
ήλιος κατεργαράκος-
ζέστη θα φέρει.
Ξαφνικά μια μεγάλη νεροσταγόνα κύλησε στο μάγουλο της. Ήταν τα δάκρυα της βροχής που τόσο τα πρόσμενε. Μάζεψε την μπουγάδα υπό την επιτήρηση του κανελί γάτου που χάιδευε την γάμπα της με την φουντωτή του ουρά εν κινήσει. Την γαργαλούσε και της έρχονταν να γελάσει. Τον απόδιωξε με ένα νεύμα κάπως αυστηρό. Η βόλτα στην θάλασσα αναβάλλονταν για λίγες ώρες.
Καρπουζόφλουδα
δεμένη με το μέλι-
γλυκό κουταλιού.
Οι ψιχάλες μετατράπηκαν σε μια απογευματινή μπόρα. Έτρεξε στο υπόστεγο για να απολαύσει το θέαμα. Απέναντι η θάλασσα λυσσομανούσε. Το σκέπαστρο ήταν ένας τρισάθλιος τρύπιος τσίγκος. Τραγούδαγε η βροχή πάνω του κι ήταν σαν να χόρευαν βότσαλα στο ρυθμό της βροχής. Ένα δίχτυ από αστραπές και βουερά μπουμπουνητά εμφανίστηκαν και ένα φοβερό βουητό έρχονταν απ’ την ακτή.
Γλυκιά η σάρκα
κόκκινο το καρπούζι-
σκορπούν τα σπόρια.
Έκοψε η μπόρα κι ένα διπλό ουράνιο τόξο εμφανίστηκε. Νοτισμένη μπήκε στο σπίτι. Έψαξε για τον γάτο της. Τον βρήκε να κοιμάται βαριά. Τίποτα δεν είχε ψιλιαστεί αντιθέτως συνέχιζε το ροχαλητό του. Τον χάιδεψε κι έτρεξε να μυρίσει το νοτισμένο χώμα που της θύμιζε τα παιδικάτα της, στη συνέχεια τράβηξε για μια βόλτα στην παραλία για να μαζέψει κοχύλια που το κύμα είχε ξεβράσει μετά την μπόρα.
Θερινή αύρα
μπερδεύει τα μαλλιά της-
σπασμένη χτένα.
©2023 Κτενά Ρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
υπέροχο..