Ποίημα
Μες του θλιμμένου φθινοπώρου
τις λιαστές
μέρες και νύχτες στο γαλάζιο,
στο φως της Μήλου.
Γύρω μου άντρες και γυναίκες
ίδιου φύλου
κι άδεια κορμιά που αναζητούνε εραστές.
Κι όπως το ύφασμα γλιστράει
από τον ώμο σου.
Μαζί του σκύβω και το δέρμα σου αγγίζω.
Ζω άραγε φίλε μ΄απαντάς
κι εγώ μουγκρίζω.
Άγριο ζώο που δεν άντεξε
στον κόσμο σου.
Θα σε κεντήσω με λευκά
μα θα σε ντύσω μαύρα.
Χήρα η ψυχή μου που πεινά
και συ φωτιά και λαύρα…
Κερί ο χρόνος που στολίζει
το σταυρό.
Ενώ το μαύρο στο λευκό σου
ξεθωριάζει.
Μόνο η αλήθεια στην περίπτωση ταιριάζει.
Μα δεν πειράζει
που θα πάει θα τη βρω…
©2023 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής

Καταπληκτικός τρόπος έκφρασης!!!!
Τελικά έχει μεγάλη ποικιλομορφία η γραφή σου και μπράβο σου γι΄αυτο
Νομίζω απο τ΄αγαπημένα μου