Ποίημα
Νυχτερινά άσματα κρατούσαν το τιμόνι,
της νύχτας ακούστηκε ο κρότος,
στο τσόφλι της καρδιάς.
Είπαν, είναι καρυδότσουφλο,
που ενώθηκε στο πρώτο κύμα.
Κανέναν δε φοβάμαι εγώ.
Έχω καρύδια κρυμμένα στη μέσα τσέπη.
Χύνονται χιλιάδες φώτα απ’τα μπατζάκια
κι ας είναι σκοτάδι στον ωκεανό,
κι ας λούζονται λευκά ψάρια,
που γελούν εγκόσμια σαν κόρες…
©2023 Κασσάνδρα Αλογοσκούφι
Αρθρογράφος – Εικαστικός – Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Ασυνήθιστες εικόνες ποίησης…
Πρωτότυπος λόγος, ξεχωριστός