Ποίημα
Πάρε τα χέρια μου να γράψουμε μαζί
όσα ξεχάστηκαν στου χρόνου το κιτάπι
κι όταν θα δεις μέσα στα μάτια μου να ζει
αυτό το όνειρο που λέγεται αγάπη
σκέψου απλά πως στους βυθούς μας επιζεί
κείνο τ’ ανόθευτο, το ακριβό διαμάντι.
Πάρε τα χέρια μου να γίνουνε φτερά
να με πετάξουνε στα πέρατα τού κόσμου
κι όταν θα δεις μέσα στα μάτια τη χαρά
σκύψε στα χείλη μου κι ένα φιλί σου δως μου
κι όπως ο πόθος σου στο στόμα θα γλιστρά
πες ότι έγινες για μια στιγμή δικός μου.
Πάρε τα χέρια μου και πέτα με στο φως
κλέψε απ’ τα βλέφαρα τού ήλιου τη σκυτάλη
έγινε ο πόθος της καρδιάς μας αδελφός.
Καράβι ο έρωτας σε ξένο ακρογιάλι
πάρε τα χέρια μου και πέτα με στο φως
κάνε τα μάτια μου κουπιά κι όπου μας βγάλει.
Είν’ η αγάπη απ’ τη γη μας πιο μεγάλη.
©2023 Ελένη Σωφρονίου Στρατή
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Μοναδική έκφραση ψυχής…