Ποίηση – Η λ α κ ά τ η –

Ποίημα

Στην ηλακάτη της ζωής μπλεγμένοι
μαλλιά από κουρά άβουλων προβάτων.
Υφάντρα με οχτώ μάτια η ειμαρμένη
αράχνη συλλέκτρια θυμάτων.
Σταγόνες αίμα σε μυτερά αδράχτια
ντύνουν με κόκκινα πουλόβερ γυμνούς χειμώνες.
Ο νους σε ύπνο βαθύ μέσ’ στους αιώνες
κι η ελπίδα δειλή τα στραβά να κάνει μάτια.
Ο Αίολος, πότε μας κοπανάει πότε μας ξένει
λανάρα με ακίδες που πονάνε.
Στον αργαλειό αν μπλεχτεί η σαΐτα που μας φαίνει,
σαν τρίχα απ’το ζυμάρι μας πετάνε.
Υποκλινόμαστε βγάζοντας το καπέλο
κλόουν που κάνουν τους άλλους να γελάνε.
Συγχαρητήρια ! Αληθινά μοιάζουν τα δάκρυα,
φωνάζουν και κοτσάνια μαδημένα μας πετάνε.
Ένα φιλί ζωής χρειάζεται μονάχα
να γίνει ο λήθαργος ορμητικό ποτάμι.
Όταν οι στάχτες ξεπλυθούν από το χώμα,
τ’ αποκαΐδια δέντρα θα υψωθούν, στον ουρανό γιορντάνι…

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια