Ποίημα
Ασφυκτιώ στη μοναξιά
με πνίγουν αναμνήσεις,
όλο θυμάμαι τα παλιά
και λέω θα γυρίσεις.
Είσαι πληγή μες την καρδιά
τού πόνου μου αισθήσεις,
στα όνειρα παρηγοριά
κι ας είναι ψευδαισθήσεις
Όμως τις ζω κάθε βραδιά
στις σκέψεις μου γυρίζεις,
στη μνήμη μου είσαι συντροφιά
στα μάτια μου δακρύζεις.
Μού κλείνεις τούς ορίζοντες
θολώνουν οι εικόνες,
τα δάκρυα μαύρη συννεφιά
οι ελπίδες είναι οι μόνες.
Ότι μού έμεινε να ζω
είναι μια ελπίδα μόνο,
τον δρόμο μου να ξαναβρώ
να γιάνω από τον πόνο.
Να σβήσουν τα σημάδια σου
πού την καρδιά πονάνε.
Να σβήσουν οι αναμνήσεις σου
εδώ να μη γυρνάνε
©2006 Δημήτρης Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής
