Ποίημα
(Διπλό Πετραρχικό σονέτο)
Μάνα Ελλάδα, φεύγουν για τα ξένα,
ακολουθώντας προαιώνια μοίρα,
τα νιάτα σου, σωστή κοσμοπλημμύρα,
με βέλη στην καρδιά τους καρφωμένα.
Μανάδες με τα μάτια δακρυσμένα,
ικέτιδες στην Παναγιά Σωτήρα
ανήμπορες στον απορροφητήρα,
με όνειρα στην άμμο δομημένα
κουνούν στην προκυμαία το μαντήλι…
Μα, πίσω δεν γυρίζει το ποτάμι.
Στον γκρίζο ουρανό δεν θ’ ανατείλει
ήλιος ελπίδας. Και τα χελιδόνια,
που η κρίση τα έχει πλέον αποκάμει,
ίσως να επιστρέψουν μετά χρόνια…
Πικρή η ξενιτιά, μαύρο κοράκι,
μια ανηφόρα, δίκοπο λεπίδι,
του Έλληνα αιώνιο παιχνίδι,
που το ορίζουν μάγισσες και δράκοι.
Φαντάζει η πατρίδα σαν Ιθάκη,
που φτώχεια και ανέχεια αναδίδει,
ενώ δεν έχουμε έναν Καζαντζίδη
του κόσμου να γλυκάνει το φαρμάκι…
Σαν σύγχρονοι Κολόμβοι, Μαγγελάνοι
ανοίγουνε πανιά για ξένα μέρη,
ενώ φορούν ακάνθινο στεφάνι,
οι νέοι σου, πατρίδα πονεμένη.
Στερνή ελπίδα ο νόστος να το φέρει
στην γη σου να ταφούν την αγιασμένη.
©2023 Λευτέρης Μουφτόγλου
Αρθρογράφος – Ποιητής – Πρόεδρος Ε.Λ.Β.Ε.
Από τη νέα Ποιητική Συλλογή
ΕΛΛΑΔΑ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
πολύ καλο, μπραβο σας!