Μοντέρνα Ποίηση – Ξ Ε Ρ Ν Α Ω . . . –

Ποίημα

Ξερνάω τ΄απομεινάρια της ψυχής σου
τα φιλιά, που κρύφτηκαν μέσα στα μαλλιά
τα χάδια, που λέρωσαν την καρδιά
τους ψίθυρους που μάτωσαν
και θόλωσαν τη σκέψη, τη βαθιά.
Τίποτα να μην απομείνει
από της ψυχής σου το χάρισμα,
δώρα, κεράσματα, ψεύτικα φλουριά,
όλα στο πάτωμα χυμένα,
σαν κατακόκκινα σκουλήκια μισητά.
Ένας χείμαρρος – εμετός που αρρωσταίνει
Ένας χείμαρρος αηδιαστικός που με σωπαίνει
Ξερνάω τ΄απομεινάρια μιας ειδωλολατρικής αγάπης
που σκόνταψε στη θεωρία μιας βολικής απάτης.
Πήλινα όνειρα γεμάτα ψευτιές
Καλούπια βρώμικα,
ζητιάνας μοίρας που κράταγε οχιές
και ο έρωτας ληστής,
αντί για λαμπερός πρωταγωνιστής.
Θέλω να διώξω μακριά μου
κάθε μυρωδιά, κάθε γεύση,
κάθε σκουλήκι δικό σου,
που μου τρύπησε την καρδιά,
που κατάφερε να διεισδύσει σε μονοπάτια κρυφά,
να περπατήσει στης αγάπης μου τα κελιά.
Ξερνάω…
τ΄απομεινάρια της ηθικής μου
τα ψίχουλα της λογικής μου
την αγάπη που σου΄δωσα πριν αρρωστήσω.
Δε θέλω να ομολογήσω πως πονάω,
πως πεθαίνω να φωνάξω:
‘Ψυχή μου… σε συγχωράω’

©2023 Maria Stavridou

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα