Διηγηματική Ιστορία – Ένα τελευταίο τσιγάρο –

Οι Ψίθυροι μου στο σκοτάδι. . .

Κοίταξα μ΄ένα κρυφό παράπονο το ανδρικό κορμί που κοιμόταν βαθιά στη μέση του κρεβατιού, ένα υπέροχο ανδρικό κορμί που πριν από λίγο είχε χαρίσει την ηδονή στην πεινασμένη σάρκα, μόνο που εγώ ως εγωίστρια ψυχή αναζητούσα κάτι άλλο…
Σηκώθηκα και άρχισα να περπατάω μέσα στο σκοτάδι, στο γνώριμο μονοπάτι πια που είχα χαράξει μέσα στο καταφύγιο που αποκαλούσα σπίτι. Φόρεσα μηχανικά τη ρόμπα και αναζήτησα τον φρέσκο αέρα, που τόσο είχα ανάγκη εκείνη την ώρα. Βγήκα στο μπαλκόνι και στάθηκα να κοιτάξω τους γείτονες, με ζήλεια… πόσο τυχεροί ήταν Θεέ μου, είχαν παραδοθεί στο ταξίδι του Μορφέα, είχαν κουράσει το κορμί και η ανταμοιβή τους ένα ταξίδι στο όνειρο… εγώ ούτε αυτό δεν μπορούσα να κάνω πια…
Αναζήτησα στις τσέπες του ρούχου τα τσιγάρα και σαν τον πνιγμένο, που παλεύει απεγνωσμένα για μια βαθιά ανάσα οξυγόνου, πήρα ένα και το άναψα… σωσίβιο… ένα ψεύτικο μα τόσο απαραίτητο σωσίβιο… ένα ψεύτικο μα τόσο αγαπημένο σωσίβιο… ένα δώρο από σένα…
Άρχισα να παρατηρώ την κάφτρα του, τη λαιμαργία της να κατακτήσει το τσιγάρο, να το ρουφήξει… να το κάνει δικό της για πάντα…
Συνέχισα να καπνίζω μόνο και μόνο για να έχω την ψευδαίσθηση πως το φάντασμα σου ήταν κοντά μου… πως ήσουν εκεί… μόλις μια ανάσα μακριά μου και κάπνιζες… άφηνες το κορμί σου να πάρει μια φρέσκια ανάσα μαζί με το δικό μου, άφηνες τη χορτασμένη ηδονή να φύγει μακριά, ν΄αποκοιμηθεί με τη μυρωδιά του τσιγάρου σου… ήσουν εκεί και με παρατηρούσες, όπως έκανες πάντα μετά την ένωση μας.
Για μια στιγμή γύρισα και σε αναζήτησα μέσα στο σκοτάδι, μέσα σε μια στιγμή τα μάτια μου θόλωσαν, μικροί προδότες μιας φαινομενικά πολύτιμης ηρεμίας που κάθε μέρα μ΄εγκαταλείπει. Όσο και αν παλεύω να κρατήσω το μυστικό μου ασφαλές, τόσο αυτοί οι ύπουλοι προδότες πλημμυρίζουν το πρόσωπο μου με δάκρυα… με μικρές επώδυνες αποδείξεις πως ακόμη δε σ΄έχω ξεπεράσει, πως ακόμη είμαι δική σου…
Είναι απλώς αδύνατο να θάψω αυτό που κάθε στιγμή αναζητώ σε κάθε άγνωστο ανδρικό βλέμμα, σε κάθε ψεύτικο ανδρικό φιλί, σε κάθε άψυχο ανδρικό χάδι … Ακόμη σε ψάχνω και έχω την αίσθηση πως πάντα θα σε ψάχνω. Εκείνη τη μορφή που κυριαρχούσε στα όνειρα μου, στους πόθους μου, στις ανάγκες μου, στην ίδια μου τη ζωή… εκείνη τη μορφή που έχασα τόσο άδικα ένα πρωινό του Σεπτέμβρη…
Μαζί σου δε χόρταινε μονάχα το κορμί, δειπνούσε λαίμαργα και η ψυχή, αφηνόταν στο συμπόσιο αισθήσεων και παραισθήσεων, που με περισσή αφθονία έστηνες κάθε μέρα στο τραπέζι του έρωτα μας…. και εγώ η λαίμαργη δε σταματούσα… έτρωγα ασταμάτητα… κατάπινα σαν αμβροσία τους χυμούς του έρωτα σου… το πάθος… το δόσιμο… τη λατρεία… την τρέλα…
Ώρα ευλογημένη… η ώρα που τα κορμιά παραδινόταν στο μούδιασμα της κραιπάλης και τότε τα χέρια σου αναζητούσαν την τελευταία μικρή μας αμαρτία… ένα τσιγάρο πριν το σκοτάδι αποφασίσει να κυριαρχήσει και μας πνίξει και τους δυο σε πιο απόμερα μονοπάτια…
Το λάτρευα εκείνο το τελευταίο τσιγάρο, που πάλευε να μου πάρει τη γεύση των φιλιών σου, που έκανε τ΄αδύνατα δυνατά να κατακτήσει τη γεύση του έρωτα σου… Γελούσα και μόνο στην ιδέα …ανόητο τσιγάρο που προσπαθείς μάταια να πάρεις το άγιο μύρος, που είναι μόνο δικό μου, που κανείς δεν είναι ικανός να το κλέψει από μια τρελή…
Τότε δεν ήξερα πως ο θάνατος μπορεί να κερδίσει ακόμη και τους τρελούς, να τους στερήσει ότι αγαπάνε, να τους λυγίσει, να τους ναρκώσει για πάντα…
Συνεχίζω να καπνίζω… πάντα θα καπνίζω και ας είναι πια τα ‘γεύματα’ μου τόσο φτωχικά… θα καπνίζω για να μπορώ να σ΄έχω έτσι… για λίγο, για μια κλεμμένη στιγμή… κοντά μου…
Αν με ρώταγε κανείς ποια θα ήθελα να είναι η τελευταία μου ευχή πριν χαθώ για πάντα… θα γέλαγα και θα ψιθύριζα στο θάνατο πως το μόνο που λαχταράω είναι… ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί σου!

©2023 Maria Stavridou

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα