Ποίηση – ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΗΣ ΚΑΡΥΑΤΙΔΑΣ ΣΙΩΠΗ –

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ - Είμαι πλασμένη από λεύτερο κουζουλό κρητικό χώμα και κρυγιό ορμητικό νερό! Είμαι Κρητικιά μέχρι τα μπροκάλια των στιβανιών μου. Η γραφή μου είναι τις περισσότερες φορές βιωματική .. Τα λόγια μου είναι ακατέργαστα , αρχέγονα. Παντρεμένα με κουλτούρα των δύο νομών που ζω! Έχω γραψει πάνω από 120 προσωπικα παραμυθια , έχασα πλέον το λογαριασμό και τρία δικά μου βιβλία.. Ξεκίνησα από φτωχική οικογένεια και μεγάλωσα δύσκολα και είναι υπερήφανη για αυτό ...Δεν αποζητώ βραβεία για αυτό που γράφω, ούτε likes . Είμαι περήφανη για εκείνους που με μεγάλωσαν.. Κι αν μου έλεγε ο θεός να διαλέξω τους ίδιους θα διάλεγα.. Κι αμα αγαπήσω κάποιον βάσανα του, τον αγαπώ για πάντα. Λατρεύω τα πονεμένα άτομα, τα μικρά παιδιά..και φυσικά την τρίτη ηλικία..Τα πρώτα γιατί έχω βρεθεί άπειρες φορές στη θέση τους και ξέρω. Τα παιδιά γιατί είναι ο σπόρος μας και τους τρίτους γιατί έχουν το κλειδί. ΄Και θα με βρίσκεις μπροστά σου με την ψυχή μου , με την πένα μου, με την λογοτεχνική μου ματιά να παλεύω για τους αδύναμους, τους αδικημένους και τους τρελούς! Και γίνομαι σαν θέλω μικρός θεός και σε παίρνω και σου δείχνω τον κόσμο από ψηλά κι άλλοτε πάλι σου δίνω δροσερό νερό βουνίσιας πηγής να πίνεις και να μην ξεδιψάς ακόμη κι αν πέρασε ώρα που διάβασες τα γραφόμενα μου! Κι ανάλογα τα κέφια μου σε παίρνω από το χέρι και σε φέρνω βόλτα στις γειτονιές να δεις με τα μάτια μου τις αδικίες του κόσμου. Εγω μπορώ και στην άμμο με καλάμι να γράφω..Γιατί γράφω για μένα. Να φανταστείς μπορώ να γράφω με κλειστά τα μάτια και με σβηστο το φως..γιατί νομίζω το φως το έχω μέσα μου.. ομπερ Έχει πονέσει η ψυχή μου πολύ σαν παιδί!Και βρήκα αυτόν τον τρόπο να κλέινω τις πληγες.. Έχουν γίνει ουλές τώρα πια αλλά είναι εκεί να μαρτυρούν εκείνα που πέρασα ..Μια στιγμή δική μου είναι μια ολόκληρη ζωή αλλονών! Ένας μοναχός από το άγιο όρος με φώναζε Βόλγα. Ε'ιχε έρθει να εικονογρφήσει το ναό της Παναγίας ..Πέμπτη τάξη πήγαινα πετούσα την τσάντα και έτρεχα βολίδα και του έκανα ανάκριση για τα πάντα.. ο πάτηρ Μιχαήλ μου πε " Εσύ Βόλγα είσαι σαν τον ποταμός χειμάρρος ! Έχεις πολλά να δώσεις … "Ήτανε αγιογράφος και σηκώθηκε όρθιος στο μαδέρι της σκαλωσιάς και και μου πε " Θα σε ζωγραφίσω εδώ και με έκανε ποτάμι που στα νερά μου βαφτιζε ο Ιωάννης ο πρόδρομος στο δεξί κλιτος. Είμαι και άγιος ποταμι. Είμαι τόσο αυθόρμητη που ράφτης δεν θα μπορούσα να γίνω γιατί θα φορούσαν οι πελάτες μου παντελόνια με δυο λογιο μπαντζάκια.. Τα λόγια μου είναι φλόγες που αγγίζουν τα χνώτα της ψυχής που ούτε το δάκΡυ δεν μπορεί να τις σβήσει.. Το μυστικό που δεν στερεύει ο χείμαρρος στα σωθικά μου είναι η ακλόνητη πίστη μου ..Οι άλλοι κρατούν εικόνες και κάνουν λιτανεία να βρέξει και εγώ παίρνω αμέσως ομπρέλα!