Ποίηση – Είναι κάτι άνθρωποι ( αυτοί οι ωραίοι τρελοί ) –

Ποίημα

Άκου λοιπόν
όσο περίεργο και αν σου φαίνεται
Ναι υπάρχουν ακόμα κι αυτοί οι άνθρωποι
Αυτοί που νιώθουν την ευτυχία
να τραβά απ΄τα μάτια στο χαμόγελο που αντικρίζουν
Αυτοί που ερωτεύονται το πέταγμα της πεταλούδας
το σαλιγκάρι στα φύλλα
την ορμή του κύματος που σκάει το φιλί στο βράχο
Αυτοί που διψούν να βρουν το χέρι του συνοδοιπόρου
γεμάτο σπόρους και να του χαρίσουν την ποδιά να τα ακουμπήσουν
Αυτοί οι γραφικοί που ακόμα βλέπουν την όαση στη έρημο
Αυτοί που χειροκροτούν τα ξερονήσια να γεννηθεί ανθός
Ετούτοι βύζαξαν κομμένη θηλή κι ήπιαν γάλα και αίμα
μα ότι ποτίσαν στη ζωή ήταν σπασμένα λάφυρα
κι άνθισαν νέοι ουρανοί
Τρελοί σαν γιοί της άνοιξης και κόρες απ΄το χιόνι
βαδίζουν σε ερημιάς γιορτή ξυπνώντας το παγόνι
Αυτοί στεγάζουν το στανιό κοιμούνται με τη σκόνη
μιλούν με τις ξερολιθιές κι ακούν από τ΄άγονο το αηδόνι
Μην κλαις και μην οδύρεσαι και μη λυπάσαι τους φτωχούς
γεμίσανε τις τσέπες τους μ απέθαντα καλοκαίρια
και σκόρπισαν χίλιους λωτούς στα κούφια κι άδεια χέρια
Χαρά τους το αγριοχάραμα που γέρνει στις αυλές τους
και δύναμη ο μέρμηγκας που σέρνει τις βολές τους.
Τούτοι ξεκάρφωτοι γυρνούν στους δρόμους
και στα πλήθη κι ένα χαμόγελο παιδιού
μαγεύει τους τα στήθη.
Είναι ο ερωτάς τους κοντινός και πλέει στην αγάπη
κι αν δεν ακολουθούν του πελάγου το βιός
είναι που θάλασσα έχουν δει μακριά απ΄την απάτη
Η αγάπη τους στον άνθρωπο κίνητρο και παντιέρα
κι ο σύντροφος που ακουμπούν φλάουτο
μοιάζει και βιολί, ακρογιαλιά που έχει δει μπουνάτσα
και φοβέρα μα έχει κάλμα την γιορτή τη ρίζα ρότα και πηγή.
Τούτους τους τύπους αν του δεις πες τους μια καλημέρα
θα βρουν ακόμη και στη λύπη τους χαμόγελο για βέρα
Μα αν δε σου κάνουν στο στρατί ας τους
να προχωρήσουν πες πως άνθρωποι τους ανθρώπους
γνωρίσανε στην ανθρωπιά, κι είδαν να καίει το γυαλί
και να μιλά η ζωγραφιά.
Μη τους λυπάσαι να χαρείς αν μέσα τους δεν δεις
μ΄ένα γέλιο αδερφικό θα σ΄αποχαιρετίσουν
και θα γυρίσουν στο χωριό να σπείρουν το θυμάρι
για να φουντώσει το βουνό.
Κι αν μέσα σε αυτό βρεθείς ηχώ θα γίνουν της στιγμής
που κέρναγε τ΄αμάραντο κι αγκάλιαζε βυθό!

©2023 Lena Monastiriotou

Αρθρογράφος – Ποιήτρια

(Συλλογή – Στα πεζοδρόμια του κόσμου)