Ποίηση – Τρεχούμενη πνοή –

Ποίημα

Σ΄έναν κόσμο που η εξουσία
έχει χίλια ποδάρια,
που κι ο μέρμηγκας σαν γίνει ο αρχηγός
ξεχνά τη μοιρασιά της ψίχας
και διαλαλεί πραμάτεια
που μόνο η τσέπη του έχει δει.
Μην περιμένεις πότε το βλέμμα ξάστερο
ουρανό θα δει.
Φτιάξε ένα Ήλιο που να βγαίνει από ψυχή
δως μου το χέρι σου να βγούμε από την τρύπα
που χει στις ρίζες διάφανο πουλί.
Μόνο μη στέκεις ακίνητος,
ακούνητο είναι το βουνό,
μα για να φτάσει στην κορφή
θέλει τον ίσκιο του να δει.
Κανείς δεν είναι μόνος όταν ακούει
ένα τραγούδι όταν λαλεί ένα πουλί,
όταν γελάει ένα παιδί
κι όταν απ΄το αντικρινό στασίδι
ο άνθρωπος τον άνθρωπο έχει δει
σαν πώς να΄ναι ρίζα, μίσχο, άνθιση
απάγκιο και τρεχούμενο νερό,
που΄μαθε να κυλάει όσο υπάρχει γη!

©2023 Lena Monastiriotou

Αρθρογράφος – Ποιήτρια