Ποίημα
Σε κλέψανε…
Ήρθαν αποβραδίς και άρπαξαν
ότι πολυτιμότερο είχα στην καρδιά,
εσένα μάτια μου μελιά.
Σκληρός, τραχύς ο θηρευτής του ωκεανού
αλύγιστος τιμωρός ο Ποσειδώνας – θεός,
που αποφάσισε να μου στερήσει τη μορφή σου,
το γέλιο, τη φωνή σου.
Σ΄άρπαξε ξαφνικά
όταν τα πουλιά πετούσαν ακόμη ξένοιαστα
και τραγουδούσαν για το γυρισμό,
που είχε ήδη χαραχθεί στο λογισμό.
Το ξέρω πως το΄κανε για να με τιμωρήσει
την οργή και το θυμό του να μου δείξει,
μια επίδειξη ανελέητα σκληρή
που ποτέ δε θα ξεχαστεί.
Με λύγισε… και τώρα σιωπή,
όσα δάκρυα και αν χαρίσω,
όσα τάματα και αν ορίσω,
ακόμη κι αν τον προσκυνήσω,
κανείς δε θα σε φέρει πίσω.
Οι θαλασσινοί μου ψιθυρίζουν
πως δεν μπορούν να με παρηγορήσουν.
Αιώνια αιχμάλωτος σε βαθιά φυλακή
και εγώ να ικετεύω τη θύμηση ν΄αποκοιμηθεί…
©2023 Maria Stavridou
Glauka’s Talents
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα

Αυτό το έγραψες για μένα και το ξέρω….