Μοντέρνα ποίηση – Πετάω κοντά σου –

Ποίημα

Κάθε βράδυ πετάω κοντά σου
ελευθερώνω τα φτερά της απόγνωσης,
κλείνω τα μάτια
και ξεχύνομε στους ουράνιους διαδρόμους
που ζωγράφισες πριν φύγεις.
Σ΄ ακολουθώ…
ασυναίσθητα χαράζω την πορεία
που φαντάζομαι πως όρισες για να δραπετεύσεις
για να χαθείς σ΄αυτόν τον ουρανό
που μας σκεπάζει τελικά και τους δυο.
Ακόμη και αν δεν το θες
μοιραζόμαστε την ομορφιά του
τα υπέροχα πετούμενά του.
Καμιά φορά τα ζηλεύω
φαντάζομαι να σε κρατάνε συντροφιά
να γεύονται το ψωμί που σ΄ ανασταίνει,
τη χαρά που σε κανακεύει.
Βουβή μουσική πια το κλάμα μου
το μοιρολόι και η ανάγκη μου να σ΄ ακούσω
και ας είναι μονάχα ένας πνιχτός αναστεναγμός.
Όλοι ψιθυρίζουν πως κάποια στιγμή θα κουραστώ
θα παραιτηθώ από της ψυχής μου τον σκοπό,
θα σταματήσω να΄ ρχομαι σαν τον τυφλό νεογνό
που λαχταρά μια μικρή ζεστή αγκαλιά,
ένα καταφύγιο μες τη βαρυχειμωνιά.
Μπορεί…
να σωθεί η ελπίδα
που έχω φυλακίσει στην ψυχή,
να κουραστεί η αντοχή
που έχει βάλει στόχο να σε βρει,
η ψυχή μου όμως θα συνεχίσει
ακόμη και όταν αναγκαστεί να παραδοθεί
σε βαθύ σκοτάδι, σε ύπνο φυλακή,
γιατί εσύ πρίγκιπα των ουρανών
είσαι η αγάπη που δεν μπορεί να λησμονηθεί…

©2023 Maria Stavridou

Glauka’s Talents

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα