Η συγγραφέας και ποιήτρια Νίκη Σκουτέρη στη νέα της ποιητική συλλογή Τριώνυμο ερώτων (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κούρος), η οποία αποτελείται από 67 ποιήματα και δη 84 σελίδες, επικεντρώνεται στη θεματική του έρωτα, χωρίς ωστόσο να λείπουν κάποια ποιήματα που αναφέρονται και σε άλλα θέματα, όπως είναι για παράδειγμα κάποια πεζόμορφα ποιήματα που έχουν έναν πιο φιλοσοφικό και συμβουλευτικό χαρακτήρα και όπου γίνεται λόγος για την εσωτερική δύναμη, τον φόβο, τον πόνο, τον θάνατο, τη μνήμη και τις ανθρώπινες σχέσεις πέραν των ερωτικών.
Η ερωτική ποίηση είναι λίγο παρεξηγημένη, περισσότερο απ’ όσους δεν έχουν καλή επαφή με το συγκεκριμένο είδος ή έχουν συμπεράνει την άποψή τους έχοντας διαβάσει μόνο κάποιες ερωτικές ποιητικές συλλογές που μπορεί πράγματι να εξαντλούνταν σε κάτι το γλυκανάλατο και μια απλή συναισθηματολογία. Ωστόσο, η ερωτική ποίηση είναι ένα από τα λίγα μέσα που δύναται να επαναφέρει το συναίσθημα στις καρδιές των ανθρώπων -όχι μόνο το ερωτικό, αλλά εκκινώντας από αυτό, το συναίσθημα της αγάπης, της συγχώρεσης, του πόθου, της καλοσύνης και της ενσυναίσθησης-, οι οποίοι αναμφίβολα έχουν ψυχράνει στη σύγχρονη εποχή. Αυτό είναι που επιδιώκεται και μέσα από την ποιητική συλλογή Τριώνυμο ερώτων. Ας μην ξεχνάμε τον ορισμό που έχει δώσει στην ποίηση ο Λειβαδίτης: ποίηση είναι εκείνη η μορφή της γλώσσας που εμπεριέχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπινης συγκίνησης.
Με αμεσότητα και εξομολογητικό τόνο, χρήση κατά βάση του α’ και β’ προσώπου, απλότητα στον λόγο, αλλά κάποιες φορές και με μια μεγαλύτερη ποιητική επιβολή, και ελεύθερη έκφραση, το ποιητικό υποκείμενο άλλοτε εκφράζει τον απόλυτο έρωτά του, άλλοτε τον καρτερεί, άλλοτε τον αναθυμάται, άλλοτε αναρωτιέται για κάποιες πτυχές του και άλλοτε νιώθει τη λύτρωσή του. Και μαζί του τα βιώνει και ο αναγνώστης. Ερωτευμένος ή μη, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ταυτιστεί με αρκετά ποιήματα. Εξάλλου, αυτός είναι και ο στόχος του βιβλίου, όπως αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο, και επιτυγχάνεται πλήρως, αφού τα ποιήματα είναι γραμμένα με τέτοιον τρόπο ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να τα καταλάβει, να τα νιώσει και εντέλει να εκφραστεί μέσω αυτών. Η ποιήτρια μοιράζεται τον ρομαντισμό σε όλες του τις εκφάνσεις και το ταξίδι είναι όμορφο και συναισθηματικό.
ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Μία λάμψη θωπεύει την ύπαρξή μας.
Εμένα που εμπιστεύεται εσένα,
σαν το φως των αστεριών στον ουρανό.
Εσένα, που σαν το γλυκό κρασί φιλήδονα με ζαλίζεις.
Εσένα, αεράκι δροσερό που χαϊδεύει το σώμα μου,
που γεμίζει την όσφρησή μου με μεθυστικό άρωμα ροδοπέταλων.
Μου άπλωσες το χέρι,
άπλωσα και το δικό μου,
διστακτικά, ντροπαλά.
Όμως, εσύ αποφασιστικά άρπαξες ανενδοίαστα το δικό μου.
-Μαζί και όπου μας βγάλει, είπες.
-Μα εγώ θα τα καταφέρω; σου είπα.
-Ως την άκρη του κόσμου μαζί σου, μου είπες.
Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά,
κλείσαμε τα μάτια.
Αυτός ο κόσμος να ήταν άραγε κοντά;
Ίσως, τελικά, όλα να είναι θέμα εμπιστοσύνης και να έχουν να κάνουν με την προϋπόθεση να αφεθεί κάνεις στη μαγεία, για να του συμβεί, να πιστέψει και να σταματήσει να υπηρετεί τόσο πειθήνια την πεζότητα. Ίσως αυτός ο κόσμος να βρίσκεται πολύ κοντά, δίπλα μας, σε ένα βιβλίο σαν αυτό και στα ανάλογα συναισθήματα που δημιουργούνται. Ίσως αυτόν τον κόσμο να μπορεί να τον φτιάξει η ποίηση και να μας τον προσφέρει, αν απλώς της δώσουμε το χέρι μας και την ακολουθήσουμε.
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα