Σκέψεις – Για όλα φταίει η αγάπη –

Σκέψεις

Γιατί;
Γιατί μένεις, ενώ θέλεις να φύγεις;
Γιατί συμβιβάζεσαι και επιτρέπεις να επιλέγουν για σένα μια ζωή που δε σου ταιριάζει;
Γιατί αγκαλιάζεις τη σιωπή, ενώ όλο σου το κορμί κραυγάζει γι΄αυτήν την άμοιρη ψυχή που πονάει;
Άνθρωποι που αισθάνονται πως φτάνουν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, άνθρωποι που αγκάλιασαν τη θλίψη γιατί ‘αναγκάστηκαν’ να υποταχτούν. Να βάλουν σε μιαν άκρη τα όνειρα, να κρύψουν βαθιά στη ντουλάπα τα ‘θέλω’, σαν παράνομο αλκοόλ που δεν επιτρέπεται να στολίσεις στη γυάλινη καράφα του σαλονιού.
Μόνο που το σαλόνι δε σταματά να γεμίζει ξανά και ξανά από φιγούρες που ντύθηκαν και στολίστηκαν για να παραστούν στην πιο ψεύτικη παράσταση ζωής. Εσύ στη γωνιά σου, πάντα μ΄ένα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη, να αισθάνεσαι τον κορσέ του καθωσπρεπισμού να σου τσακίζει τα κόκκαλα, να σου κόβει την ανάσα, να σου απαγορεύει να ελπίζεις πως κάποια στιγμή το παράθυρο θ΄ανοίξει και ίσως… ίσως σταθείς τυχερός και κάποια στιγμή καταφέρεις να πετάξεις ψηλά… τόσο που τίποτα και κανένας δε θα μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Ούτε καν αυτός ο μπάσταρδος φόβος, που σ΄έχει καθηλώσει ανάμεσα στα ‘πρέπει’ μιας οικογένειας – μαμάς, που σ΄έχει χειραγωγήσει σαν τον πιο αδίσταχτο θηρευτή.
Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Μια συνεχής απορία. Ο πιο επίμονος αιτιολογικός σύνδεσμος της γραμματικής, χιλιάδες φορές γραμμένος σε κάθε δάκρυ που λέρωσε το σατέν κουβερλί, σε κάθε φλέβα που μάτωσε και λέρωσε το Περσικό χαλί, σε κάθε τέρας απόγνωσης που νίκησε τη λογική.
Γιατί ν΄ακολουθήσω ξένα βήματα και όχι τη δική μου πορεία;
Γιατί να μεταμορφώσω το μονοπάτι της ζωής σ΄έναν εφιαλτικό αγώνα επιβίωσης;
Και κυρίως γιατί να υπακούω όλες τις παράλογες εντολές μιας αβάσταχτης λογικής;
Κανείς δεν απαντά μέχρι που οι μοίρες σου ψιθυρίζουν με θράσος μια βραδιά πως για όλα φταίει η αγάπη…
Συμβιβάζεσαι… γιατί αγαπάς
Σιωπάς… γιατί αγαπάς
Τρελαίνεσαι… γιατί αγαπάς
Αυτοκτονείς… γιατί αγαπάς
Κάθε φορά για ένα άλλο πρόσωπο, κάθε φορά για μια άλλη αγάπη, κάθε φορά όμως η ίδια απάντηση… γιατί αγαπάς και σ΄αγαπάνε…
Μια θηλιά που σε πνίγει τελικά γίνεται η αγάπη, το δηλητήριο που αργά και σταθερά σ΄αποκοιμίζει σε ύπνο θάνατο.
Πως μπορεί όμως η αγάπη να γίνει δηλητήριο και σαράκι… εφιάλτης και αρρώστια βαριά… πως;
Η αγάπη είναι ανάσα
Η αγάπη είναι δύναμη και τόλμη
Η αγάπη είναι ζωή

Ίσως τελικά πρέπει όλοι μας να μάθουμε ν΄αγαπάμε τον πατέρα ή την μάνα, τον γιο ή την κόρη, την αδελφή ή τον αδελφό, τη φίλη ή την ερωμένη κυρίως ως έναν άνθρωπο ελεύθερο, που συνειδητά έχει αποφασίσει να σταθεί στο πλάι μας, να μας ακούσει, να ψηλαφίσει τους φόβους και τις αγωνίες μας.
Ίσως τελικά να είμαστε πολύ ανώριμοι για την αγάπη…
Ίσως τελικά να μη φταίει η αγάπη… μα εμείς οι ίδιοι που δεν ξέρουμε πως ν΄αγαπάμε… Ίσως…

©2024 Maria Stavridou

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα