Ποίηση – ‘ Φ ά ν τ α σ μ α’

Ποίημα

Ο ήλιος έπεσε
σκοτάδι απλώθηκε παντού
σκιές χορεύουν
κάτω από το σεληνοφώς
12 ακριβώς χτύπησε το ρολόι
της πλατείας
κραυγή στη σιωπή
παγωμένο αίμα κυλά
στις φλέβες μου
είμαι απλά ένα φάντασμα
μοναχικό
πού κόβει βόλτες στην ερημιά
μεσάνυχτα
κρύα νύχτα
και δεν υπάρχει ψυχή
η καρδιά χτυπά δυνατά
τα δάκρυα καυτά
πέφτουν στο χλωμό πρόσωπό μου
αγγίζοντας το
παγώνουν κι αυτά
φωνάζω
κανείς δε με ακούει
πονώ
κανείς δεν το ξέρει
σε αγκαλιάζω
δεν το νιώθεις
απλά είμαι ένα φάντασμα
δεν υπάρχω καθόλου
ανύπαρκτο
αόρατο
ασήμαντο πλάσμα
γιά ‘σένα
σε πλησιάζω
σου μιλάω
σε ακουμπάω
δε με βλέπεις,δε με ακούς,
με αγνοείς..
και όταν το κάνεις αυτό
με σκοτώνεις
ακόμα περισσότερο
με πληγώνεις
είμαι ένα φάντασμα
γιά ‘σένα…

Νάγια Ψυχογιού©2024
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Τραγουδίστρια