Σκέψεις
Πριν σε γνωρίσω ήμουν νέα, ζωηρή και ακμαία ανάμεσα στις άλλες.
Όταν ερωτευτήκαμε με επαινούσες… με ανύψωνες,
και τα πέταλα της καρδιάς μου άπλωναν στο σώμα σου αγκαλιάζοντας το. Και καθώς περνούσαν οι μέρες και οι νύχτες,
το ειδύλλιο μας συνέχισε να ανθίζει.
Και εκεί στο άνθος του έρωτα μας ξαφνικά
έπιασε μια ξηρασία που κατέληξε να νιώθω την άγνοια σου.
Η έλλειψη της προσοχής και του άγγιγμα σου
ήταν ένδειξη ότι κάτι συνέβη.
Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Μ΄είχες αφήσει για άλλη, νεότερη… το άρωμα της πιο φρέσκο,
πιο ελκυστικό από το δικό μου.
Στεκόταν πάντα δίπλα μου προσποιούμενη τη φίλη μου.
Η μελαγχολία δεν άργησε να με πλησιάσει
σαν μολυσμένο λίπασμα που καίει τα λουλούδια
και εγώ να λιώνω λίγο, λίγο.
Η ανεπιεικής σχέση μαζί σου προκάλεσε μια ασθένεια.
Έχασα όλο μου το χρώμα από την αδιαφορία σου και την αγένεια.
Όταν συνειδητοποίησες το λάθος σου, έτρεξες να ζητήσεις συγγνώμη
και να συμφιλιωθείς μαζί μου, αλλά ήταν πολύ αργά.
Η αγάπη μου για σένα είχε διαλύσει
και είχε απομακρυνθεί από το μυαλό και την καρδιά μου.
Αιμορραγούσε για να καθαρίσει τις πληγές της από την προδοσία σου.
©️2024 Maro Patrianakos
Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

Πρέπει οπωσδήποτε να κάτσεις να γράψεις ενα διήγημα…. οι εικόνες σου είναι δυνατές γεμάτες συναισθήματα