Ποίημα
Πώς το μισώ βλέμμα του ξένου. Το μισώ.
Μισώ πως με ζυγίζει, να δει αν πονάω.
Με κρίνει.
Σιχαίνομαι το πώς γλείφει το δάκρυ από τα μάτια μου.
Με κρίνει.
Θέλει να παίξω το θεατρικό που περιμένει.
Θέλει να με δει να σφαδάζω.
Περιμένει από μένα να αποδώσω όσα προσδοκώνται.
Να πονέσω θέλει.. έστω να δείξω οδύνη. Με κρίνει.
Με κοιτά με προσποιητή συμπόνια και λύπηση.
Το μισώ το βλέμμα του ξένου. Το μισώ.
Δε νοιάζεται, δε με ξέρει.
Δε ξέρει τι σχέση είχα.
Δε ξέρει καν τον νεκρό μου.
Από υποχρέωση είναι εδώ.
Παρ’ολ’αυτά… με κρίνει.
Θέλει μόνο να παίξω το κομμάτι μου.
Να χορτάσει θεατρικό.
Μακάρι να ζούσα έρημος σε ένα βουνό,
να σκάψω με τα χέρια μου το χώμα,
να σε θάψω με φροντίδα και στοργή αγάπη μου.
Να φυτέψω λουλούδια όμορφα και μοσχομυριστά κοντά σου.
Μακρυά από αυτό το κρύο υποκριτικό βλέμμα. Να μη κλαίω.
Να κάτσω να σου μιλήσω εκεί, με τις ώρες για όσα ζήσαμε.
Να γελάσω με τα όμορφα και αστεία μας.
Να σου δώσω θάρρος εκεί που πας, να νιώσεις σιγουριά και όχι φόβο..
Να σου μιλήσω, να σου μιλήσω.
Και ύστερα, το δείλι, όταν νιώσεις και νιώσω έτοιμος,
να σε χαιρετήσω όπως ήθελες και θέλω. Όπως αξίζει σε μας.
Να έχω να θυμάμαι μια όμορφη εκδρομή στο βουνό μαζί σου.
Να ‘μαι όπως με ήξερες, ο εαυτός μου.
Μακρυά από τον ξένο.
Αεί στα κομμάτια Ξένε, και συ και το σάπιο μισητό βλέμμα σου.
©️2024 Στρατής Ρήγας
(Στράτος Στρουμπούλης)
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Εξαιρετικό