Ποίημα
Εκεί κάτω εις τα ξένα με τα μάτια βουρκωμένα
Λείπει ο ναύτης στα παιδιά του, πόσο καίγεται η καρδιά του….
Γράφει γράμμα στη γυναίκα, δυο σελίδες κι άλλες δέκα
Και τις στέλνει τα φιλιά του, μ’ άδεια είν’ η αγκαλιά του.
-Είναι\ η θάλασσα/, -που τον\ κρατάει μήνες /μακριά μου-
Θάλασσα…. και Παναγιά.
Είναι η θάλασσα, που έχει βάρος τώρα η καρδιά μου
Θάλασσα…. και Παναγιά.
Με το κρύο, με το χιόνι που τη θάλασσα παγώνει
Ο θαλασσινός δουλεύει, στα πελάγη ταξιδεύει.
Σαν θα πρέπει να φορτώσει και τ΄ αμπάρι να γεμώσει
Τα νερά θε να γραδάρει και να φύγει να σαλπάρει.
Είναι η θάλασσα, που τον κρατάει μήνες μακριά μου
Θάλασσα…. και Παναγιά
Είναι η θάλασσα, που έχει βάρος τώρα η καρδιά μου
Θάλασσα…. και Παναγιά.
Σαν ο ήλιος πάει να δύσει και η μέρα να γυρίσει
Πίνουνε στη κουπαστή με τον ασυρματιστή.
Κι όλο έρχεται η κουβέντα για το σπίτι, για τα δέντρα
Έρχεται για τη φαμίλια, φαρμακώνονται τα χείλια.
Είναι η θάλασσα, που τον κρατάει μήνες μακριά μου
Θάλασσα…. και Παναγιά
Είναι η θάλασσα, που έχει βάρος τώρα η καρδιά μου
Θάλασσα…. και Παναγιά.
©2024 Μπάμπης Κοιλιάρης
Αρθρογράφος * Καλλιτέχνης * Λογοτέχνης

Εξαιρετικό
Ευχαριστούμε τη Γλαύκα και τη Μαρία Σταυρίδου … πρόκειται για τους στίχους του τραγουδιού “Είναι η θάλασσα” από το θεατρικό έργο “ΜουΖιΚαΛε” που παίζουν οι Θεατρεργάτες Κοφιναίοι, με τραγούδια και σκετς δικά μου. ( σκοπός: νησιώτικο συρτό, τόνος: Λα- )
Εξαιρετικό ποίημα και εξαιρετική η μελοποίησή του από τον ίδιο τον Μπάμπη Κοιλιάρη. Αξίζει να το αναζητήσετε!
Ευχαριστούμε γι΄αυτήν την ενημέρωση, γιατί έτσι θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα παρουσιάσουμε τη μερα απαγγελίας στο Λογοτεχνικό Magazino