Μικρό διήγημα – Υ Π Ο Τ Α Γ Η –

Μικρό διήγημα

Τα δάκρυά της, δεν τον συγκινούσαν. Θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο ήταν εγωιστικό, κι όχι–απαραίτητα- γνήσιο. Οι γυναίκες κλαίνε για να συγκινήσουν το ακροατήριο, όταν τα επιχειρήματά τους δεν έχουν δύναμη και ισχύ. Αυτή συνέχιζε να κλαίει σιωπηλά, χωρίς να τον κοιτάζει. Ξαφνικά σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος του, αλλά το μετάνιωσε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.
«Πρόσεχε στον δρόμο, έχει βρέξει και γλιστρά» της είπε, δήθεν τρυφερά.
Τού απάντησε κλαίγοντας «Μόνο εγώ ξέρω πόσο δυστυχισμένος είσαι, γιατί σε αγαπώ βαθιά, απέραντα».
Έβαλε τα γέλια. Είχε τον απόλυτο έλεγχο της σχέσης.
«Οι μελοδραματισμοί ταιριάζουν σε κοριτσάκια και όχι σε γυναίκες. Δεν μου αρέσουν τα όμορφα και συγκινητικά λογάκια. Ήθελα την υποταγή σου, τίποτ’ άλλο», ξεστόμισε με ευκολία καθολικού ιεροεξεταστή.
Δεν του απάντησε. Κατέβηκε γρήγορα τις σκάλες και εξαφανίστηκε.
Έμεινε για λίγο σκεφτικός και μετά έτρεξε πίσω της.
Φώναξε το όνομά της. Ήταν όμως, πολύ αργά.

©2023 Christopher Triantis
Αρθρογράφος – Λογοτέχνης