Αφήγημα – Ο δεύτερος εαυτός μου –

Αφήγημα

Έχω δύο εαυτούς (και πολλούς πολλούς υπο-εαυτούς που εντάσσονται σε αυτούς).

Ο ένας, πασχίζει να είναι συνεπής στα χρειαζούμενα της καθημερινότητας, στα χρονοδιαγράμματα, στις υποχρεώσεις που φέρει ως γονιός, ως σύζυγος και ως πολίτης. Δεχόμενος παθητικά όσα ορίζει η κοινωνία.

Αυτός είναι μαθημένος να εργάζεται με μοτίβα για να είναι αποδοτικός. Ξέρει τι οφείλει στη κοινωνία και στην οικογένεια και γνωρίζει ακριβώς πως πρέπει να πράττει ώστε να το πετύχει. Σωστό “εργαλείο”. Οι μαθηματικές σχέσεις που διέπουν τις κινήσεις του, είναι μελετημένες, με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποδίδουν τα μέγιστα οφέλη καταβάλλοντας τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Σχεδόν θυμώνει όταν κάποιος διαταράσσει το “αυτιστικής” πειθαρχίας οργανόγραμμα του, στο οποίο δεν επιτρέπει εύκολα παρεκτροπές, μήτε αλλαγές.
Νιώθει την ανάγκη να είναι πάντοτε στην ώρα του, προγραμματίζοντας τις κινήσεις του κάθε λεπτό της ημέρας, του μήνα, του χρόνου, διαιρώντας τες σε τεμάχια, ώστε να μπορεί να τις αφαιρέσει, προσθέσει, διαιρέσει και να κάνει λογαριασμό. Ακόμη, κράτα στατιστικά δεδομένα μέσα στο νου, εναλλάσσοντας, από τις πιο δαπανηρές και χρονοβόρες στις πιο αποδοτικές εκδόσεις, κάθε κίνηση ή τακτική εργασίας, ξεκούρασης, κοινωνικοπολιτικής δραστηριότητας κλπ.

Ο άλλος, ο δεύτερος, δεν αντέχει το ρολόι, του καίει τον καρπό. Για τον δεύτερο ο χρόνος κυλά αργά. Τόσο αργά που τίποτα δε χρειάζεται υποδείξεις και βιασύνες. Σχεδόν δεν υπάρχει χρόνος.
Αυτός, σταματάει και μυρίζει τα λουλούδια, σαν περνά μπροστά από κήπους, δε περπατά γρήγορα, δεν έχει να κάνει σημαντικά πράγματα. Αυτά είναι τα σημαντικά για αυτόν. Το να δει δύο νήπια να παίζουν μπάλα στην αυλή του σχολείου στο διάλειμμα. Να παρατηρήσει το γέλιο τους. Την αθωότητα στο βλέμμα και στην αγκαλιά τους.
Να ακούσει το θρόισμα της φυλλωσιάς του πλάτανου καθώς περνά από κάτω του. Να αισθανθεί την αύρα του δέντρου. Να χαρεί με τον Γαρμπή που φέρνει το ιώδιο της θάλασσας και καίει απαλά τα ρουθούνια του. Να προσέξει την όμορφη κοπέλα με το αέρινο φόρεμα, που περνά τον δρόμο περιπλέκοντας ασυναίσθητα μια τούφα από τα μακριά μαλλιά της για να τα βάλει μηχανικά πίσω από το πτερύγιο του μικρού της αυτιού, ώστε να μη πέφτουν στο πρόσωπο της.
Πράξεις σημαντικά ενεργητικές.

Ο δεύτερος εαυτός μου δεν τρώει. Γεύεται τις λεπτομέρειες, παίρνει ήρεμα την τροφή και αφού περιεργασθεί οπτικά το σχήμα, τα χρώματα, τις ασύμμετρες γωνίες, αφού μυρίσει με υπομονή κάθε ανεπαίσθητη ευωδιά και άρωμα, τότε δοκιμάζει απαλά. Γεύεται με τους γευστικούς κάλυκες όλο το φάσμα και τους συνδυασμούς που αφήνουν οι ισχυρές ή χαλαρές ενώσεις των επί μέρους συστατικών, πράττοντας μια απόλυτα ενεργητική πράξη.

Ο δεύτερος εαυτός μου δεν “κοιτάζει”
(εκ του κατακοιμίζω).
“Κυττάζει” από το κυπτάζω, του κύπτω, δηλαδή μικροπραγμονώ, εξετάζω, ερευνώ. Και το κάνει διόλου παθητικά. Το βιώνει με απόλυτο σεβασμό ως ιεροτελεστία. Δεν είναι αστείο για κείνον η βλεμματική έρευνα. Είναι μια απόλυτα ιερή και ενεργητική πράξη. Δίνω ενέργεια πίσω όταν κυττώ κάτι.

Ο δεύτερος εαυτός μου ακούει με προσοχή τους ανθρώπους. Ακούει για να ακούσει, όχι για να απαντήσει. Όχι για να ετοιμάσει νοητικά την απάντηση, που θα προβάλλει την υπεροχή του, έναντι του ομιλούντα. Ακούει με σεβασμό, και το κάνει επίσης ως τέτοια ιεροτελεστία, που αναγάγει την ακοή σχεδόν σε μυστικιστική πράξη. Ακούει για να καταλάβει, για να νιώσει την ενέργεια που θέλει να μεταδώσει ο απέναντι. Ώστε να βιώσει το βίωμα του. Να λάβει μέσω της ενσυναισθητικής ακοής τα αισθήματα και τις αγωνίες του ομιλούντα. Να μοιραστεί μαζί του, όσα θέλει εκείνος να πει. Προσλαμβάνει και ρουφά λαίμαργα την ενέργεια που εκπέμπει ο συνομιλητής του. Μια εξίσου απόλυτα ενεργητική πράξη.

Ο δεύτερος εαυτός μου, ξέρει καλά πως η καρδιά δεν είναι μόνο μια τρόμπα αίματος. Νιώθει τις αρχέγονες δονήσεις που εκπέμπει εκείνη, και οι οποίες σε συνδυασμό με τις παλλόμενες κινήσεις του διαφράγματος, λειτουργούν ως πομποί ενέργειας και εργαλεία βαθμονόμησης.
Νιώθει το κάλεσμα της και ξέρει πως η καρδιά εκπέμπει και προσλαμβάνει ενέργεια. Πράττει και εκείνη μέσα του, όπως όλα τα όργανα του, μια απόλυτα ενεργητική πράξη.

Ο δεύτερος εαυτός μου ονειρεύεται.
Ξέρει και αισθάνεται πως η φαντασία είναι η πρώτη μορφή της ύλης. Η φαντασία του είναι ασυγκράτητη. Δεν περιορίζεται από κοινωνικούς φραγμούς και επιβαλλόμενες φοβίες. Ξέρει πως με ισχυρή φαντασία, με κραταιά θέληση και ακράδαντη πίστη, όσα ονειρεύεται θα εκδηλωθούν με μια απολυτα ενεργητική πράξη προς το σκοπό που έχει ορίσει.

Ο δεύτερος εαυτός μου, σε μια άλλη ζωή, ίσως πετύχαινε να επιβληθεί στον πρώτο, αλλά δεν είναι στη φύση του να επιβάλλεται και έτσι αρκείται απλά να τον νουθετεί, οπότε του επιτρέπεται, σαν στοργικός πατέρας,
διαπράττοντας ακόμη μια απόλυτα ενεργητική πράξη.

©️2024 Στρατής Ρήγας
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας