Ε Ρ Ω Τ Α Σ – ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ –

Ποίημα

Ανέραστες είναι οι σιωπές
αλυσωδένουν τις καρδιές.
Μα σαν καρδιά ερωτευτεί
ποτέ δεν μένει στην σιωπή.
Αγρίμι η ματιά, με κορμί γυμνό
καθώς ψάχνει έρωτα ατέρμονο.
Σαν τον δει, ω στιγμή μοναδική
το πάθος θα ελευθερωθεί.

Θα βγάλει φως και μια φωτιά
να κάψει πόθο που κρατά.
Τα χέρια τ’ άλλο κορμί σαν βρουν
σε ερωτικό παιχνίδι σε καλούν.
Αγκαλιά σαν γίνει κουβάρι σφιχτό
ο έρωτας μεταβάλετε σε φυλαχτό.
Ένα άγγιγμα πάνω στο δέρμα
λάγνο βλέμμα φτάνει στο τέρμα.

Αν μοιάζει ο έρωτας μικρός
να σου θυμίσω είναι βλαστός.
Θα θεριέψει με ιδρώτα μια στάλα
με κάθε ανάσα θα φέρνει κι άλλα.
Από το δέρμα σε όλο το σώμα
ο έρωτας δεν παίρνει νόρμα.
Από τα χείλη με το φιλί
αργά που σπέρνεις ηδονή.

Ανθός που δίχως ήλιο ανοίγει
εκείνος, εισχωρεί σε εκείνη.
Γρήγορη η ανάσα, φωνές κοφτές
έρωτος είναι οι προβολές .
Όταν η ένωση κορυφωθεί
μάθε έχει και επόμενο κλειδί.
Κάθε λουκέτο και κάστρο πέφτει
αν έρωτας το πάθος γνέθει.

Ο έρωτας κανέναν δεν τον ξεγελά
θέλει μονάχα ανοιχτή καρδιά.
Ενέργειας μεγάλης, η ίδια η πηγή
ο άνθρωπος όταν ερωτευτεί.
Ο ένας τον άλλον αναστατώνει
δύο ξένοι που δεν μείναν μόνοι.
Ίσως γνωρίζονται από παλιά
σε άλλη ζωή ερωτεύτηκαν ξανά.

Γνώριμο είναι το άρωμά τους
ψυχών οικείο το άγγιγμά τους.
Κανείς δεν είναι ποτέ μισός
μα στον έρωτα νιώθεις ζωντανός.
Μαζί θα φτάνεις την δημιουργία
δύο ψυχές που μοιάζουν μία.
Έχεις το θάρρος και λίγη τόλμη
μην την αφήσεις εκείνη μόνη.

Αλυσίδες μακριά δεν τους βαστάνε
με έρωτα ήχους τα τείχη σπάνε.
Της μοναξιάς κάθε σκοτάδι
μετουσιώνεται σε φως και χάδι.
Ψυχές, άλλες ουδέποτε πουλάνε
έλκουν και βρίσκουν εκείνες που αγαπάνε.

©2024 Έφη Κεραμή

Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας