Σκέψεις * Ποιητική Διάθεση
Το χάλκινο φως, που το φεγγάρι χύνει στη θάλασσα σπάταλα,
αφήνει τα ίχνη του – μικρές λαμπερές σταγόνες – στο βελούδο
των γιασεμιών, στα φτερά της νυχτοπεταλούδας και στις
καρδιές των ερωτευμένων που ξαγρυπνούν.
Οι πυγολαμπίδες κρύφτηκαν
-Ποιός ο λόγος να ξενυχτάνε;
Το σκοτάδι ξέφτια μεταξωτά και το ελαφρύ
θρόισμα των φύλλων μελωδία.
Αυτή η ομορφιά αναρωτιέμαι, πώς κατάφερε
να διανύσει τόσα χιλιόμετρα μέσα στο άπειρο;
Δεν θα τραβήξω την κουρτίνα σαν κάθε βράδυ.
Θα μαζέψω τα κομμάτια του φεγγαρόφωτου
και θα φτιάξω ένα όμορφο όνειρο απόψε
©2024 Κωνσταντίνα Ζαγάρη
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα

Λυτή και περιεκτική όπως πάντα… και εξαιρετικά δυνατή…
Ευχαριστώ πολύ . Πάντα γενναιόδωρος !