Ποίηση – Τα νούφαρα μου . . . –

Ποίημα

Μέσα στης λίμνης τα νερά,
τα νούφαρα ανθίζουν,
τις σκέψεις μέσα βύθισα,
να πάψουν να θυμίζουν…
Αντανακλούν την ομορφιά,
δέκτης είν’ η ψυχή μου,
πινέλα εις τα χέρια μου,
να χαίρεται η ζωή μου…
Έχει ομορφιές τούτη ζωή,
μικρά κι αγαπημένα,
όμορφα μικροπράγματα,
της φύσης καμωμένα…
Όμορφα να ξεπηδούν,
με ροδαλό το χρώμα,
νερό της λίμνης πίνουνε,
χωρίς καθόλου χώμα.
Απλώνουνε τα πέταλα,
σαν χάδι φτερουγίζουν,
δροσοσταλίδες στάζουνε,
όμορφα μαγνητίζουν…
Τα φύλλα τους ξεκάρφωτα,
κοντά τους κολυμπάνε,
και γύρω απ’ τα νούφαρα,
ναζιάρικα κοιτάνε…
Πράσινα, καταπράσινα,
το χρώμα της ελπίδας,
κάθε φύλλο και νούφαρο,
προστάτης καταιγίδας.
Φύλλα καρδιάς και νούφαρα,
πλεούμενα κυματίζουν,
σαν βαρκούλες στο πέλαγος,
που μόνες αρμενίζουν…
Πράσινο και ροδαλό,
στη λίμνη ζευγαρώνουν,
μικρά, μεγάλα νούφαρα,
με την ομορφιά θαμπώνουν!

©2023 Ανδρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια