Ποίηση – Κ Ο Ρ Η Μ Ο Υ –

Ποίημα

Κόρη μου φως του φεγγαριού
Μέσα στην σκοτεινιά μου,
εγώ ποτέ δεν σ’ έβγαλα
μέσα από την καρδιά μου.

Την μέρα που γεννήθηκες
μπήκα σ΄έναν δρόμο
προορισμός μου ήσουνα
στον όμορφο τον κόσμο.

Κόρη μου όμορφη γλυκιά
να μην στεναχωριέσαι,
με όλου τού κόσμου τα λεφτά
για μένα δεν αρνιέσαι.

Για σένα αγαπούλα μου
υπάρχω κι’ ανασαίνω,
για σένα την κορούλα μου
τα βάσανα υπομένω.

Κόρη μου χτυποκάρδι μου
Κόρη μου ύπαρξη μου
Είσαι η μεγάλη αγάπη μου
Είσαι η άνοιξη μου

Αν πέσει ένα δάκρυ σου
εγώ θα το μαζέψω,
για αυτό είμαι στο πλάι σου
τον πόνο σου να αντέξω.

Τον πόνο θα τον πάρω εγώ
εσένα μην αγγίξει,
το γέλιο από τα χείλη σου
ποτέ να μην σου λείψει.

Κόρη μου οι αξίες σου
μου δίνουν περηφάνια.
Εσύ μού δίνεις τα φτερά
για να πετώ στα ουράνια.

Κι εκεί άγγελοι μου μιλούν
για όλη την ομορφιά σου,
ίσως ζηλεύουν μα υμνούν
την όμορφη καρδιά σου.

Κόρη μου χτυποκάρδι μου
Κόρη μου ύπαρξη μου
Είσαι ακριβό στολίδι μου
στην άχαρη ζωή μου.

Κόρη μου ανάσα μου γλυκιά
αν κάποιος σε πληγώσει,
εγώ θα είμαι το όπλο σου
οικτρά να μετανιώσει.

Κόρη μου πάτα σταθερά
για να μεγαλουργήσεις
και μένα δώσε μου χαρά
παιδιά όταν γεννήσεις.

Μάνα σημαίνει δώσε φως
δώσε το στα παιδιά σου
με όλα τα βιώματα
που κρύβεις στην καρδιά σου.

Δώσε τους την αγάπη σου
Κόρη μου την ψυχή σου
να είσαι Μάνα στοργική
σε όλη την ζωή σου.

©2024 Δημήτρης Μονιός

Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιητής