Ποίημα
Σαν γυναίκες στο βήμα σου
καμαρώνουν οι δρόμοι
και στο βλέμμα σου θάλασσες
με νερά αλμύρα.
Με τον κόσμο σου μαλωσες
που κοιμάται ακόμη
και κι απ τα όνειρα διάλεξες
σα έχουν φτερά.
Είσαι μόνη κι αδύναμη
σ΄έναν κόσμο μ΄αγόρια.
Απιστίες και έρωτες
σε τιμές προσφοράς.
Οπτασία του ορίζοντα
που γελά τα βαπόρια
και γυρεύουν στις θαλασσες
τους καημόυς της ξηράς.
Και γω φάρος και άλμπουρο
στα φιλιά σου δεμένος
οδηγώ στο αδύνατο
το παλιό μου σκαρί.
Πως να κανω ποδήλατο
και πετάλι μαθαίνω,
στο κορμί σου που μ έπεισε
πως τα πάντα μπορεί…..
Ένα γέλιο πεθύμησα
Μία συγνώμη οφείλω
που στο στρώμα σου πάλεψαν
τα τελωνια του νου.
Την ψυχή σου σημάδεψαν
οι μνηστήρες του μήλου
που το σώμα σου σπηλωσαν
στο βωμό του κοινού…
Κι όμως πάντα αγέρωχα τα μαλλιά ανεμίζουν
σ΄έναν κόσμο που γέρασε, να ξυπνά το πρωί.
Τα καλύτερα έρχονται
Χίλια χέρια σ΄αγγίζουν
κι αναπόφευκτα δέχονται
τι σημαίνει ζωή…
©2024 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιητής
