Ποίημα
Παλιά κιτρινισμένη σελίδα
η ζωή που περνάει.
Κι ο χρόνος γομολάστιχα.
Τα σβήνει όλα, σιγά, μεθοδικά..
Μόνο σταχτιές μουτζούρες μένουν.
Να καλύπτουν λάθη.
Αυτά που λάτρεψες
και υπερασπίστηκες με πάθος…
κι αλόγιστα ίσως.
Η φθορά φέρνει πάντα θλίψη.
Μα σκέψου αυτό.
Ανάξια λόγου.
Αδιάφορη, μια άγραφη σελίδα.
Τα χαράγματα κάτω απ’τις μουτζούρες,
κρυμμένα ίχνη ζωής.
Παλμοί που ακούγονται ακόμη.
Ό,τι υπάρχει, φθείρεται.
Νόμος που μόνο η μνήμη μπορεί
να τον παραβεί.
©2024 Ρένα Χουσιάδου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Υπεροχη ποίηση
Εξαιρετικό κείμενο