Όλος ο κόσμος μιά ομίχλη !
Χαλασμένη και πάλι τής ζωής η πυξίδα,
σέ λάθος με οδηγεί μονοπάτια
κι όσο σταματώ τη σωστή ρότα να γυρέψω,
μεταμορφώνομαι σε βράχο
που πάνω του ξεσπούν μανιασμένα κύματα,
λες και φταίω εγώ που πνίγηκαν στο πέλαγο.
Αθέατος ο κόσμος στο θερινό σινεμά του ορίζοντα.
Θέατρο σκιών και ήχων.
Ευθυγραμμίζεται ο σφυγμός μου με την ιαχή των κεραυνών.
Λυσσαλέα στόματα οι αστρικές τρύπες του σύμπαντος.
Ελεύθερη όπως η θύελλα, έξυπνη όπως το μαστίγιο,
έτσι είναι η ζωή γι’ αυτό έχει πάντα το πάνω χέρι.
Μιά φέτα από το φεγγάρι κόπηκε και σκάλωσε πάνω απ’ την ιτιά
που λύγισε από δικό της πόνο μα και από δανεικό.
Βουλιάζει λένε ο πόνος στο πέρασμα του χρόνου
όπως το νερό μέσα στην άμμο.
Βουλιάζει λέω ο κόσμος στα απόνερα τής δικής του υποκρισίας …
Κουράστηκε η ψυχή μου να παλεύει.
Με σκάλα το ουράνιο τόξο,
περνάω στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
Η ελπίδα, μιά χιονονιφάδα που σκορπίζεται στον άνεμο
ταξιδεύει στις ανθρώπινες καρδιές
όπως στα συγκοινωνούντα δοχεία,
μα εγώ γυρεύω καταιγίδες να χαθώ.
Κάποιοι “ευυπόληπτοι” πολίτες ανοίγουν τον δρόμο
χαμογελώντας σαρδόνια,
να περάσει η αθωότητα
και πετούν απροκάλυπτα την προβιά,
που πίσω της κρύβονται,
κλείνοντας την πόρτα σε μιά κοινωνία,
που έτσι κι αλλιώς εθελοτυφλεί.
Απλώνουν τα βρώμικα χέρια τους
τσαλακώνοντας φτερά που δεν πρόλαβαν ν΄ανοίξουν.
Βολοδέρνουν άγρια θηρία οι ψυχές.
Σαραντάπληγες, μπαρουτοκαπνισμένες, μοναχικές.
Κοντοστέκονται στις πανσιόν του χρόνου,
να ξανασάνουν, να ξεκουραστούν,
να πλύνουν τίς πληγές τους,
να χαθούν για λίγο πριν βγουν ξανά
σ’ ανήλιαγα σοκάκια να γυρέψουνε το φως.
Κρατώ την ανάσα μου κραυγή πριν γίνει στη σιωπή
Προσπαθώντας ν΄ανοίξουν τού μυαλού μου τίς πόρτες,
σέ δαιδαλώδη μονοπάτια χάθηκαν οι σκέψεις
κι ακόμη χτυπούν το σκουριασμένο μάνταλο.
Αφιλόξενη που ‘γινε η μέρα !!!
Αφιλόξενη που είναι η νύχτα !
Αφιλόξενη ή σκοτεινή πλευρά της σελήνης …
©2023 Κτενά Ρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα