Διηγηματική ιστορία – Ένα δυνατό χαστούκι –

Διηγηματική ιστορία

Βαθιά μέσα μου πάντα το ήξερα… οι γονείς μας μου το επιβεβαίωσαν μόλις μπήκα στο Πανεπιστήμιο. Η αλήθεια ήταν πως άρχισα να το υποψιάζομαι κάπου εκεί στην εφηβεία, μου φάνταζε τόσο αφύσικο και ταυτόχρονα καθόλου τυχαίο που ήμουν τόσο διαφορετική όχι μόνο εμφανισιακά μα και ψυχικά μ΄όλους τους υπόλοιπους στην οικογένεια… ναι, ήμουν υιοθετημένη. Η μεγάλη κόρη του φημισμένου δικηγόρου της πόλης ήταν ένα παρατημένο δίχρονο κοριτσάκι, που είχε εγκαταλειφθεί στα σκαλοπάτια ενός μικρού ορφανοτροφείου της πόλης. Το αγαπημένο ζευγάρι, που κουβαλούσε ένα βαρύ όνομα και αντιπροσώπευε ένα από τα μεγαλύτερα τζάκια αυτού του τόπου, δεν μπορούσε να κάνει παιδί και αποφάσισε να υιοθετήσει. Δεν ξέρω γιατί ο Θεός αποφάσισε να τους χαρίσει ακόμη ένα παιδί εννιά χρόνια μετά… άλλη μια κόρη με τα χρώματα της μητέρας μας, που κυριολεκτικά τρέλανε τον πατέρα. Μια μικρή νεράιδα που ήρθε να ομορφύνει ακόμη περισσότερο τη ζωή μας… την ψυχή μας…
Είναι περιττό να πω πως έγινε η αδυναμία όλων μας, η μικρή Αφροδίτη, που είχε τ΄όνομα της μίας γιαγιάς και τη γλύκα της άλλης. Μια μικρή νεράιδα που άρχισε να σκορπά τη χαρά στο ευλογημένο σπιτικό μας, από την πρώτη ανάσα. Η Αφροδίτη δε θέλησε να συνεχίσει τις σπουδές της, ενώ εγώ διαδέχθηκα τον πατέρα στο φημισμένο δικηγορικό γραφείο στο κέντρο της πόλης. Ήταν τιμή να δουλεύω μαζί του και πάλευα ν΄αποδείξω κάθε μέρα πως την άξιζα. Είχα μόλις πάρει την άδεια μου όταν η καρδιά μου φτερούγισε για πρώτη φορά, μέχρι εκείνη τη στιγμή το φλερτ με το αντίθετο φύλλο ήταν ένα άγνωστο μονοπάτι, που δεν έδειχνα καμία διάθεση να το περπατήσω. Όλα έγιναν απρόσμενα βιαστικά… μια εύκολη υπόθεση που ο πατέρας αποφάσισε να μου την εμπιστευθεί, ο γιος του πελάτη, που σπούδαζε και ζούσε στο Παρίσι, μια απρόσμενη συνάντηση σ΄ένα φημισμένο εστιατόριο, μια μάτια που έκανε την καρδιά μου να χτυπήσει ιδιαίτερα έντονα και δυο σαρκώδη χείλη που κατέκτησαν τα δικά μου… θα τ΄ομολογήσω… με περισσό θράσος στο τέλος της βραδιάς.
Δεν ξέρω πως παρασύρθηκα σ΄αυτήν την ιστορία, όταν όλα μου ψιθύριζαν πως έπρεπε να φύγω μακριά. Ο υιός που πελάτης, που επέλεξα να γίνει ο πρώτος άνδρας της ζωής μου, ήταν ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος άνδρας, έμπειρος με τις γυναίκες, εγωιστής με τα θέλω του και κυρίως αποφασισμένος να περάσει καλά με οποιοδήποτε τίμημα…
Η ιστορία τελείωσε μέσα σ΄έξη μήνες. Έξη μήνες που έζησα μέσα σ΄έναν σκοτεινό ‘παράδεισο’, που μου πρόσφερε έναν απίστευτο σαρκικό έρωτα, που χάραξε και το κορμί και την ψυχή μου. Η ιστορία μας τελείωσε, όπως ακριβώς το φοβόμουν… με μια σκληρή προδοσία… μια κοινή φίλη… δυο μπουκάλια κρασί… ένας χορός και ένα κρεβάτι, που ενώ ακόμη είχε πάνω του τη μυρωδιά μου, έγινε ο τόπος της προδοσίας τους.
Επέστρεψα στους γνώριμους ρυθμούς της ζωής, χωρίς ν΄αποκαλύψω σε κανέναν τι ακριβώς είχα βιώσει, ούτε καν στη μικρούλα Αφροδίτη, που τότε ήταν μόλις 12 ετών. Κανείς δεν έμαθε ούτε για τον έρωτα που πλήγωσε την καρδιά μου, ούτε για την πληγή που θα συνέχιζε να αιμορραγεί για χρόνια.
Κλείστηκα στον εαυτό μου και αφέθηκα σε μια δραστήρια καθημερινότητα που είχε ως αποτέλεσμα να γίνω η καλύτερη δικηγόρος της πόλης, τ΄όνομα μου είχε γίνει συνώνυμο της επιτυχίας και οι πελάτες πια βάζαν ‘μέσον’ τον πατέρα μου για να τους αναλάβω. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στη ζωή μου, η δουλειά και η οικογένεια μου και κυρίως η μικρή μου Αφροδίτη, που φρόντιζα να την προστατεύω από τους Δαίμονες που κυκλοφορούσαν εκεί έξω. Τα χρόνια περνούσαν μέσα σε μια γλυκιά μοναξιά, μέσα σε μια αθεράπευτη μελαγχολία και εκείνος… ο μελαχρινός Δαίμονας που μ΄είχε πληγώσει τόσο βαθιά, πάντα ο πρωταγωνιστής των εφιαλτικών μου ονείρων.
Η Αφροδίτη μεγάλωσε, άνθισε και όπως ήταν πολύ φυσικό ερωτεύτηκε. Θα γιορτάζαμε τα 19 της χρόνια όταν ο πατέρας μας ανακοίνωσε πως ήθελε να οργανώσει μια μικρή γιορτή. Κάτι στα λόγια και στα κρυφά χαμόγελα που αντάλλαζαν οι δυο τους μ΄έκαναν να μαντέψω πως κάτι μας έκρυβαν. Η Αφροδίτη λάτρευε τον πατέρα μας, κούρνιαζε ακόμη σαν μικρό παιδί μέσα στην αγκαλιά του για να μιλήσουν με τις ώρες για τα πάντα, ακόμη και γι΄αυτά που δε μιλάς μ΄έναν πατέρα.
Θυμάμαι πως μιλούσα με δυο πολύ σημαντικούς συνεργάτες του γραφείου, όταν τους είδα να μπαίνουν στην αίθουσα δεξιώσεων του ξενοδοχείου κρατημένοι χέρι με χέρι… Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνθηκα να πνίγομαι με την ανάσα μου… ναι, με την ίδια μου την ανάσα που ακόμη αναρωτιέμαι πως στο καλό κατάφερε να συνεχίσει να βγαίνει…
Στάθηκαν μπροστά στους γονείς μας χαμογελαστοί, ενώ οι γονείς του υιού ακολουθούσαν ιδιαίτερα χαμογελαστοί. Γέλια, αγκαλιές, συστάσεις, βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις… και εγώ… παγωμένη σε μια γωνιά ν΄αναρωτιέμαι πως ακριβώς θ΄αντιμετωπίσω αυτήν την κόλαση.
Και τότε…
‘Να σου γνωρίσω την αδελφή μου, το καμάρι της οικογένειας μας!’
‘Τη γνωρίζω την αδελφή σου μάτια μου, τη γνώρισα στο γραφείο του πατέρα σου!’
Δυο ατάκες που μεταμορφώθηκαν στο πιο δυνατό χαστούκι της ζωής μου. Δεν είμαι σε θέση να περιγράψω πως ακριβώς κατάφερα να επιβιώσω εκείνο το βράδυ… δε θυμάμαι… το μόνο που συγκράτησα ήταν πως στο τέλος της βραδιάς η αγαπημένη μου αδελφή φορούσε το μονόπετρο του και στεκόταν στο πλάι του ευτυχισμένη και λαμπερή όσο ποτέ.
Ήταν το πρώτο βράδυ που δε γύρισα στο σπίτι, προτίμησα να κλείσω ένα μονόκλινο στο ξενοδοχείο και ν΄αποφύγω την οικογένεια μου όσο περισσότερο γινόταν. Δε μίλησα, δεν αντέδρασα, δεν ξεστόμισα την αλήθεια της ψυχής μου. Στα βλέμματα τους έβλεπα πως τα λόγια μου θα έπεφταν στο κενό… οι αποφάσεις είχαν παρθεί και όλοι ήταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι.
Μια ανύπαρκτη επαγγελματική πρόταση και μια θετική απάντηση, που έπεσε σαν βόμβα την επομένη, ανάμεσα στους αγαπημένους μου.
‘Είναι δυνατόν να φύγεις στο εξωτερικό… έτσι… χωρίς καν να το συζητήσουμε;’
Κατάφερα να πείσω τουλάχιστον τον πατέρα μου πως ήταν μια απόφαση που θα με βοηθούσε επαγγελματικά. Όλα έγιναν με μια ‘θρυλική’ βιασύνη ώστε να μην είμαι παρούσα ούτε στους επίσημους αρραβώνες, ούτε φυσικά και στον γάμο.
Μάζεψα τη ζωή μου μέσα σε δυο μεγάλες βαλίτσες και έφυγα σαν κυνηγημένη, δεν πήρα τίποτα μαζί μου, μόνο λίγες αγαπημένες φωτογραφίες που είχαν καταφέρει ν΄αποθανατίσουν τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.
Αποχαιρέτησα τους πάντες στο αεροδρόμιο… ακόμη και κείνον… για μια στιγμή τον είδα να με κοιτάζει όπως τότε… εκείνο το βράδυ που μου έκλεψε το πρώτο μου φιλί. Για πρώτη φορά τον άκουσα να ψελλίζει… λέξεις εγκλωβισμένες ανάμεσα στα χείλη που δυστυχώς είχαν χάσει κάθε νόημα με ουσία… κάθε εμπιστοσύνη… κάθε αλήθεια.
‘Το μόνο που θέλω είναι να την κάνεις ευτυχισμένη… αν μάθω πως την πλήγωσες ή την πρόδωσες όπως εμένα… πίστεψε με… δε θέλεις να μάθεις μέχρι που είμαι ικανή να φτάσω για χάρη της. Δε θα με ξαναδείτε… όσο η Αφροδίτη μου θα είναι ευτυχισμένη θα είμαι και εγώ… πάντα μακριά σας… μη μ΄αναγκάσεις να επιστρέψω… θα κάνω τα πάντα για να το μετανιώσεις!’

©2023 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα