Διηγήσεις – Η μοναξιά των αδελφών –

Διηγήσεις * Σκέψεις

Κοιτάς την ασπρόμαυρη φωτογραφία και αναρωτιέσαι αν ο μπόμπιρας που κρατάει με τόσο πείσμα το γλυφιντζούρι είσαι όντως εσύ…
Ναι, εσύ που πια έχεις στήσει τη ζωή σου με όλα τα στάνταρ μιας επιτυχημένης ζωής. Γωνιακό γραφείο σε ανώνυμη εταιρία, πολυτελέστατο αυτοκίνητο για την ασφάλεια της οικογένειας, διάσημο ρολόι στο αριστερό χέρι, που αναδεικνύει τους κόπους τόσων χρόνων, δυο υπέροχους πιτσιρικάδες που παλεύουν με πείσμα για την πρωτιά στο σχολείο και φυσικά μια πανέμορφη γυναίκα-τρόπαιο, που καμαρώνεις όταν σε συνοδεύει… και όμως κάπου εκεί… ανάμεσα στον αγώνα για επιβίωση και τις κλασσικές Σαββατιανές εξόδους κάτι λείπει…
Μια φιγούρα που έχεις να δεις πολύ καιρό, που η ανάγκη να τη δεις πολλές φορές σου χαλάει τη διάθεση, μα πεισματικά την προσπερνάς και ακολουθείς το αυστηρό πρόγραμμα της καθημερινότητας σου.
Μια φιγούρα από τα παλιά… ναι, ο δεύτερος μπόμπιρας της φωτογραφίας που σε προστατεύει με το βλέμμα του. Ένας μπόμπιρας που έστησε τη ζωή του κάπου μακριά σου, ίσως στην άλλη άκρη της πόλης, στην άλλη άκρη της χώρας… στην ουσία δεν έχει σημασία που…
Αυτός είναι ο μπόμπιρας που σε συντρόφευε σ΄όλες τις σκανδαλιές, την καζούρα και τους φοβερούς πολέμους με το φυσοκάλαμο στη γειτονιά. Οι γάτες με το που σας βλέπαν το βάζαν βιαστικά στα πόδια, ενώ οι συμμορίες από τη διπλανή γειτονιά, σας είχαν ανακηρύξει το πιο τρομερό δίδυμο. Κρυφτό, σβούρα, μπίλιες, φυσοκάλαμο και ποδηλατάδα. Ξενοιασιά, γέλια, ματωμένα γόνατα και μια γλυκιά ασφάλεια, πως ότι και αν γίνει εκείνη η φιγούρα θα είναι πάντα κοντά σου, πάντα μια ανάσα μακριά, έτοιμη να σε υπερασπιστεί, να ορθώσει το στήθος της με θάρρος για να σε προστατέψει. Οι γειτονιές μετά από λίγο γίναν μικρά απομακρυσμένα ‘Καφέ’, συντροφιά με όμορφα κορίτσια, που πάλευες να τους κλέψεις το Σαββατιανό φιλί. Περαντζάδα στην παραλία με ξυλάκι παγωτό και την αγωνία αν η ομάδα τελικά καταφέρει να βάλει το πολυπόθητο γκολ. Σπουδές, ο πρώτος έρωτας, που σου έχει λαβώσει την καρδιά, στρατιωτικό, αγωνία για το μέλλον, η πρώτη σοβαρή απώλεια, ένας από τους γονείς…. ανηφόρες… δυσκολίες, μα η φιγούρα πάντα εκεί, μ΄ένα γλυκό βλέμμα και ένα κρυφό χαμόγελο κάτω από το μουστάκι.
Πάντα εκεί… μέχρι που το ‘εκεί’ ξαφνικά άλλαξε προτεραιότητες και για σένα και για κείνον… δυσκολίες στη δουλειά, νέες παρέες που ‘απαιτούν’ την παρουσία σου, ταξίδια που δεν αφήνουν χρόνο για μια τυπική οικογενειακή συγκέντρωση.
Όλα καλά, θεωρείς δεδομένο πως εκείνος θα είναι πάντα ‘εκεί’. Μόνο που τίποτα δεν είναι δεδομένο σ΄αυτήν την άχαρη, σκληρή και απρόσμενη ζωή. Ούτε καν ο αδελφός, που μοιραστήκατε τις παιδικές και εφηβικές σας αναμνήσεις, τα παιχνίδια κάτω από τη βροχή και το γλυκό του κουταλιού της γιαγιάς, το ποπ-κορν του κινηματογράφου και το περιοδικό με τις ακατάλληλες φωτογραφίες, που ευτυχώς δεν ανακάλυψε ποτέ η μάνα κάτω από το στρώμα.
Όχι, η αδελφική φιγούρα, που μπορεί να είναι τόσο διαφορετική όσο και όμοια μαζί σου, δε γίνεται να τη θεωρείς πια δεδομένη. Γι΄αυτό σταμάτα να προσπερνάς τη γλυκιά νοσταλγία των Κυριακάτικων τραπεζιών στην κλασική τραπεζαρία της μάνας και στείλε ένα μήνυμα, να μάθεις τι κάνει γιατί έχεις βδομάδες να τον δεις. Αφιέρωσε λίγα λεπτά από τη δύσκολη καθημερινότητα σου και σήκωσε το τηλέφωνο, μίλησε μαζί του, ρώτα τον αν είναι καλά, διαβεβαίωσε τον πως ότι και αν του συμβαίνει εσύ θα είσαι πάντα κοντά του. ‘Κρέμασε’ τον φίλο και πήγαινε μαζί του για ένα γρήγορο τσίπουρο στα παλιά λημέρια σας, άνοιξε του την καρδιά σου, μίλα του για τις αγωνίες και τους προβληματισμούς σου, δώστου να καταλάβει πως όσο και αν σας απομάκρυνε η ζωή, οι καρδιές σας θα είναι για πάντα δεμένες.
Κάντο, γιατί δυστυχώς θα έρθει μια στιγμή που δεν θα μπορείς να κάνεις ούτε αυτό. Πολέμησε τη μοναξιά των αδελφών τώρα, που ακόμη έχεις τη δυνατότητα να μιλήσεις μ΄εκείνον τον μπόμπιρα της φωτογραφίας, γιατί ίσως ξημερώσει μια μέρα που θα είναι αδύνατο να τον δεις και να του πεις ‘Γειά σου αδελφέ μου!’

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα