Μοντέρνα ποίηση – Λ υ π ά μ α ι . . . –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Προσποιούμενη πως φοβάμαι
τις σκιές
που παρατηρούν σιωπηλές,
τα φαντάσματα
που απορούν με τις επιλογές,
τα δαιμόνια
που δηλώνουν αναμονή,
συνεχίζω αυτόν τον πόλεμο εντυπώσεων
κρατώντας μια ελπίδα για το τέλος.

Βαθαίνει η απόγνωση δίπλα μου
Σε κάθε μονόδρομο
οι φιγούρες πληθαίνουν δραματικά.
Ακούω τη χαρά ν΄ ακρωτηριάζεται
σχεδόν σε κάθε στάση
αυτού του πολύβουου μετρό
που στοιβάζει τις ψυχές – δούλους.
Παρατηρώ έντρομη τα ματωμένα νύχια
στα χέρια των δειλών υπηκόων,
που ακόμη παλεύουν ν΄ αποδείξουν
πως το σκοτάδι στον ορίζοντα είναι η μόνη ελπίδα.

Αναρωτιέμαι αν μέθυσα από θυμό
επειδή τους βλέπω ηττημένους
να καταπίνουν ψευδαισθήσεις
με τόση προθυμία.
Γεύομαι την απελπισία τους
σε κάθε βούκα ψωμί.
Πνίγομαι από την απόγνωσή τους
σε κάθε γουλιά κόκκινο κρασί.

Κοιτάζω τις ασπίδες αιχμαλωσίας
-μας περιτριγυρίζουν
ψιθυρίζοντας εμβατήρια-
την ώρα που η κάρτα επιβίωσης ληγμένη,
μας προειδοποιεί
πως η μάχη που θ΄ ακολουθήσει,
ήδη χαμένη έχει δηλωθεί.
Ο συναγερμός πάντα σε σιγή.

Έρχονται στιγμές αμηχανίας
που δαγκώνω τα χείλη
για να μην καταλαγιάσει ο θυμός
μην τολμήσω να ξεστομίσω… ΄Λυπάμαι΄

Όχι,
δε λυπάμαι για την κατάντια μας.
Λυπάμαι για το αίμα
που πότισε αυτήν την ιερή γη.
Λυπάμαι
για την ντροπή
που κάθε μέρα σπέρνουμε
όλο και πιο βαθιά
δηλητηριάζοντας τη νέα σοδειά.

Κανείς άλλος να λυπάται ρε παιδιά;

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα