Ποίηση – Ν Υ Χ Τ Ω Σ Ε –

Ποίημα

Νύχτωσε πάλι κι εγώ
τους δρόμους μόνος πήρα
για την ταβέρνα του Περί,
θέλω απόψε για τα δυο μάτια σου
να πνιγώ μες το κρασί.
Ν ακούσω το μπουζούκι
του Γρηγόρη και με Ζεϊμπέκικο
να ξεφύγω απ τη δική σου φυλακή.
Νύχτωσε πάλι και δραπετεύω
να σε ξεχάσω τώρα γυρεύω,
μα αν τα φιλιά σου θυμηθω
απ το πολύ το πιωμα
θα είναι σαν να πέφτω στο κενό
(Θαμαι σε κώμα).
Τότε θα σηκώσω τα χέρια μου
στον ουρανό, μα πως
να κρατηθώ από τις αναμνήσεις,
αφου το ξέρω πως ποτέ
δεν θα γυρίσεις.
Νύχτωσε πάλι κι εγώ μόνος
στους δρόμους περπατώ
έξω βρέχει και κάνει κρύο
και για να ζεσταθώ,
ένα άδειο μνήμα ψάχνω
τώρα να βρω…
Συνέχεια ;
Δεν έχει συνέχεια ο Θάνατος…

©2024 Pantelis Velkos
Αρθρογράφος – Ποιητής