Αφήγημα
Και όμως εμείς είμαστε ακόμη εδώ!
Ήμαστε απέναντι σε μια αυτοκρατορία μίσους,
έναν τοίχο που εσείς φτιάξατε για να μας πετάξετε απ’ έξω.
Γιατί είμαστε ποιητές!
Γιατί γεννηθήκαμε ποιητές και ήμασταν πάντα ποιητές!
Το μόνο που θέλαμε ήταν να ανοίξουμε τα χέρια και μέσα από αυτά να φύγουνε αστέρια.
Αλλά εσείς εσείς!
Οι άλλοι, κοιτάξτε τα χέρια μας πως τα πληγώσατε.
Εσείς που μας ρίξατε στις φυλακές, με αποβράσματα που εσείς δημιουργήσατε.
Ω απέραντη δυστυχία!
Κάποιοι απ’ μας ουρλιάζοντας βρήκανε καταφύγιο στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ,
ενώ κάποιοι άλλοι μέσα στην παραφροσύνη τους κόψανε μ’ ένα γυαλί τις φλέβες μέχρι το κόκαλο.
Ακόμη και τώρα, εγώ, ναι εγώ, τους ακούω!
Κλαίνε μέσα σε τρελοκομεία που τους κλείσατε για να τους εξευτελίσετε,
για να κάνετε το λόγο τους άνευ ουσίας.
Και όμως εμείς τα λόγια μας τα γράψαμε με το αίμα μας!
Τα στείλαμε παντού· ταξίδεψαν στο χώρο και στο χρόνο.
Τα κάγκελα σας ήταν σάπια, με ακούτε; ήτανε σάπια!
Τα σπάσαμε με τις γροθιές μας!
Και τώρα σαν ιππότες συνεχίζουμε την πορεία, πάντα θα την συνεχίζουμε.
Γιατί είμαστε τα κάρβουνα μέσα στην στάχτη, που φουντώνουν τη φωτιά.
Αναγεννιόμαστε εσαεί όπως ο μυθικός φοίνικας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να
δείξουμε τον παράδεισο από τον οποίο αυτοεξοριστήκατε και μας διώξατε.
Eμείς όμως έχουμε πολύ χρόνο για να λύσουμε στην αιωνιότητα τα προβλήματά
μας, μόνο και μόνο γιατί ήμαστε το αεράκι που δροσίζει τα πρόσωπα σας,
μέσα στην κόλαση, γι’ αυτό λοιπόν σας παρακαλώ πιστέψτε με, πως οτιδήποτε
κάνουμε το κάνουμε με όλη μας την καρδιά.
Ποιητική συλλογή ‘Απέραντα τοπία της θλίψης’
©️2025 Θεμιστοκλής Κατσαούνης
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
