Ποίημα
Στο ρημαγμένο του ονείρου το παλάτι,
εκεί που νιώσαμε αγάπη τι θα πει.
Στο τελευταίο, πριν το τέλος, σκαλοπάτι,
ο έρωτάς μας πάλι πίσω μας καλεί…
“Μια ευκαιρία δώστε στο όνειρο να ανθίσει,
να ξεχειλίσει από λουλούδια η αγκαλιά…
Πετάξτε πίσω πριν η φλόγα σας να σβήσει”
…και μεταμόρφωσε τα δυο μας σε πουλιά…
Στο γκρεμισμένο της αγάπης μας το σπίτι,
δύο νυχτοπούλια οι ψυχές μας κατοικούν.
Έχουνε χτίσει την φωλιά τους σε μια κρύπτη,
μέσα σε τοίχο που συντρίμμια συγκρατούν…
Του ήλιου κρύβονται στο χάραγμα της μέρας,
τα μάτια κλείνουν τις αχτίνες να μην δουν.
Το ένα κάθεται απ΄το άλλο παραπέρα,
χωρίς λεπτό, χωρίς στιγμή να κοιταχτούν.
Κάθε βραδάκι τα τραγούδια τους θλιμμένα,
σαν κλάμα ακούγονται, πεντάχρονου παιδιού.
Ελπίδες κι όνειρα ριγμένα, σκονισμένα,
στο προσκεφάλι ενός σπασμένου κρεβατιού…
Η παγωνιά έχει νεκρώσει τις αισθήσεις,
κι ο εγωισμός από κοντά ακολουθεί…
Παλεύει η νύχτα να τους φέρει αναμνήσεις
πριν το αστέρι τους για πάντα να χαθεί.
Τελείωσε ο χρόνος και δεν τα΄χει καταφέρει,
στα πεφταστέρια δεν ακούστηκε ευχή…
Η μοίρα κράτησε του έρωτα το χέρι,
που μπρός, στο σκαλοπάτι ξεψυχεί….🖤
©2025 𝓝𝓲𝓴𝓲𝓯𝓸𝓻𝓸𝓼 𝓟𝓮𝓽𝓻𝓸𝓾𝓵𝓪𝓴𝓲𝓼.
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα