Ποίηση σε στυλ HAIBUN – Στιγμές του Αυγούστου –

Ποίημα

Έπεφταν πάνω μου τα φύλλα,
κίτρινα, ξερά, καλοκαίρια.
Ύστερα, μαζεύονταν σωρός στην πλατεία.
Κανείς δεν τα μάζευε, κανείς δεν λυπόταν για τα κλαδιά που έμεναν γυμνά..

Γυμνά τα χέρια
Υψώνονται στον ήλιο,
κλαδιά ικέτες.

Έπαιζε μαζί τους το μεσημέρι τού Αυγούστου
και μιά γάτα κανελιά, που κυνηγούσε την ουρά της χωρίς να νοιάζεται για τούς ανθρώπους που βρίσκονταν στον χώρο…

Πεσμένα φύλλα
Αντίο καλοκαιρινό,
μελαγχολία.

Καίει ο ήλιος
Ανοιχτά παράθυρα τα ξέφωτα τών κιτρινισμένων πλατάνων, κάνουν τους θαμώνες τής πλατείας να δυσφορούν μετακινώντας συνεχώς τίς πλαστικές καρέκλες.
Σώπασαν παραξενεμένα τα τζιτζίκια και έμειναν να παρακολουθούν τούς περίεργους ανταγωνιστές στον θόρυβο..

Μεσημέριασε
Αργά κυλούν οι ώρες,
στάλες ιδρώτα.

Για εκκλησία, ούτε λόγος
Τί που ήταν Κυριακή;
Τί που ξελαρυγγιάζεται η καμπάνα από νωρίς;
Φωνή βοώντος..
Τό βιβλίο στά χέρια μου, ανοιχτό στην πρώτη σελίδα.
Εδώ και τρείς μέρες,στην πρώτη σελίδα βρίσκεται, αρνείται πεισματικά ο νους να ξεκολλήσει απ’ το κενό…

Κενές σελίδες
Ταξίδια στο άγνωστο,
στού νου την ρότα.

Δεν ξέρω γιατί τό ανοίγω,
ίσως για να κρύψω τίς ώρες που ξέπνοα κρέμονται από το μισοφέγγαρο τού εξωφύλλου, ψάχνοντας άδεια αγκαλιά να πέσουν
… ούτε στιγμή δεν υπολόγισαν την δική μου…

Άδειες αγκαλιές
Καράβια αρμενίζουν,
έρμα λιμάνια.

Τελειώνει ο Αύγουστος,
τελειώνει λένε το καλοκαίρι, όνειρα μισά πήραν μαζί τους τα γλαροπούλια.
Πώς να τελειώσει ότι αφήνουμε μισό;
Με ξίνισε η σκέψη,
σαν τό ζουμερό κορόμηλο στο στόμα.
Τό κορμί μου σέ ραστώνη,οι αισθήσεις ναρκωμένες, τό μυαλό μου σέ κρίση πανικού και η αγκαλιά σου μακριά να βολοδέρνει.
Άδεια; Γεμάτη; Ποιός ξέρει…

Φθίνει η μέρα
Μίκρυναν οι ανάσες,
Φθινοπωριάζει.

Μιά μέλισσα, από ώρα κολυμπάει στο ποτήρι μου.
Ύπτιο σέ σπιτική λεμονάδα
Ακόμα ένα φύλλο προσγειώθηκε στον ώμο μου πρίν προστεθεί μπροστά μου στον σωρό.
Κλείνω το βιβλίο,
Αύριο θά διαβάσω την πρώτη σελίδα, η ίσως μεθαύριο…..

©️2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Σε στυλ haibun