Ποίηση – Μια μέρα στην παραλία –

Ποίηση

Μια μέρα στην παραλία
πόσο μοιάζει
με μια ζωή ολόκληρη.
Μωρά, παιδιά, νιάτα
και γηρατειά
σε ένα κομμάτι τόπο.
Γκρίνια για τις ξαπλώστρες
ποιος την καλύτερη
μπροστά θα βρει.
Ποιος τον καφέ
πρώτος θα πάρει.
Σε άλλον έρχεται το ανάποδο,
άλλο παράγγειλε, άλλο παίρνει .
Γλυκό τον ζήτησε
η πίκρα τον μαραίνει.
Άλλος γκρινιάζει
για τα παγάκια που έλιωσαν,
λες και αντέχουν
τα άμοιρα στη ζέστη.
Ένα ζευγάρι νεαρό
ούτε που μιλιέται
τα κινητά τους κρατούν γερά ,
μια στο τόσο,
μόνο κοιτιέται.
Ένας παππούς τα τίναξε ,
ελεύθερη μια ξαπλώστρα .
Τρέξιμο τώρα,
μάχη των μαχών
ποιος θα ξαπλώσει πρώτα.
Κάποιοι τύποι μοναχικοί
κολυμπούν στο βάθος ,
δεν ξέρω αν ήταν
η μοναξιά επιλογή
ή τους βγήκε κατά λάθος.
Μια νέα κοπελιά
για κοχύλια ψάχνει
και βουτάει
σε κάθε μακροβούτι της
ποια είναι, τον βυθό ρωτάει.
Φωνές, γέλια και μαλώματα
θαλασσινά καμώματα.
Μια παρέα νεαρά παιδιά
φέραν στην άμμο
μια πολυθρόνα
για να βγει από την θάλασσα
μια όμορφη γοργόνα .
Μια γιαγιά με αμμόλουτρο,
τους γύρω της τρομάζει
θάφτηκε μονάχη της
είναι λες πρόβα να κάνει
και με τους άλλους χάζι.
Σαν σνίτσελ εσηκώθηκε
με το πανέ φτιαγμένο,
λίγο παραπάνω ψήσιμο
και είναι ετοιμασμένο.
Ένα μικρό,
άμμο μοναχό του τρώει ,
το παραδίπλα, του παππού
το μαύρο κομπολόι.
Ένα άλλο μεγαλύτερο
έχει φαγητό σε τάπερ
λέει δειλά στην μάνα του
θέλει να γίνει τράπερ.
Εκείνη ξεφώνησε,
αυτό να το ξεχάσεις,
σε δύο χρόνια ετοιμάζεσαι
να δώσεις εξετάσεις.
Ένας μεσήλικας οπίσθια κοιτάει
σαν βδέλλες μοιάζουν
τα μάτια του
κάθε που πάνω τους κολλάει .
Ένα μπουρδέλο γενικώς
γίνεται στην παραλία
έτσι ακριβώς “όμορφη”
είναι και η κοινωνία.
Άλλοι αραχτοί,
άλλοι εργάζονται
τι θα ‘ρθει την επόμενη στιγμή
όλοι τους δεν φαντάζονται .
Μα σαν ο ήλιος κυβερνά
την κάθε παραλία
θα πέσει αργότερα
για να ‘ρθει πάλι ηρεμία .
Η ηρεμία του νερού
που όλα τα ξεπλένει,
σαν δεν υπάρχουνε φωνές
άκου, εκείνο έχει γνώση
που δεν σιωπαίνει.

©️2024 Έφη Κεραμή
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα