Ποίημα
Η σχεδία των ονείρων μου ναυάγησε
μετέωρη μπροστά στο αόρατο,
το ανυπεράσπιστο κορμί μου βουλιάζει.
Αδυνατώ να σηκώσω το βλέμμα, ακάλεστη πηγαίνω στο βυθό.
Μια κουρτίνα διάφανη στα μάτια μου η θάλασσα
πίσω της διακρίνω τη μορφή σου,
ξεχασμένος στην όχθη, περιμένεις το δώρο σου.
Ατάραχο,
μοναχικό το νερό
Φορτωμένο
ένα καράβι φόβους στις πλάτες
παρακλητικά ικετεύει για τη σωτηρία μου.
©2023 Ναϊάδα Αίγλη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Υπέροχα πυκνή γραφή
Υπέροχο…
Πολυ ξεχωριστή σκέψη