ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕIΟ ΜΑΣ
Από την ποιητική μου συλλογή “ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ”
Κατέβηκε ο Χριστός στη γη
κάποιον αλάνθαστο να βρει
μα όποιον συναντούσε εκεί
αδύνατο σημείο κάποιο
έκρυβε στην ψυχή του σάπιο.
Ο ένας έπαιζε χαρτιά
‘του παρα ‘κεί μες στη καρδιά
είχε φωλιάσει μίσος
χωρίς ελπίδα ίσως
κάποτε πει, τι κάνω
κι ας φώναζε ο Χριστός, βρε Θάνο
τον εαυτό σου εσύ χαλάς
στο μίσος που βαρυγκομάς,
πιό κάτω ο ερωτιάρης
μαζί μ’ άλλους βαρκάρης
χαμένος σ’ έρωτες πολλούς
στο υπογάστριο ο δικός του νους
στην πρόοδο να σκοντάφτει
ζήλευε τον καντηλανάφτη
(που είχε προοδεύσει
σε ήρεμη ζωής του πλεύση)
με εμμονή στην ηδονή του
ήτανε η καταστροφή του…
Συνέχισε ο Χριστός να ψάχνει,
μέσα σε κουραμπιέδων άχνη
βρήκε ένα λαίμαργο ευτραφή
σκεφτόταν μόνο την τροφή
στην κάθε μία ώρα του
χαμένος εις το τώρα του…
Όποιον και νάβρε ο Χριστός
σημείο αδύνατο εντός
είχε μες στην καρδιά του
κρέμαγε στην ποδιά του
πάνω του να σκοντάφτει
σε βασιλιά ή καντηλανάφτη,
πρόβλημα που δεν βλέπανε
συνέπειες δεν προβλέπανε
κι όταν τις ζούσαν κλαίγανε
κι άλλες κουβέντες λέγανε…
Τότε είπα στον Χριστούλη
πως έτσι είμαστε ούλοι
κι έτσι Τον εσταυρώσαμε
δεν μάθαμε, δεν σώσαμε
ζωής ευδαιμονία
αδύνατα σημεία
μείνανε αιώνια μέσα μας
στα λόγια και στη μπέσα μας
στου κάποιου πάθους δίνη
μέχρι που η φλόγα σβήνει
είτε στο πέρασμα στιγμής
ή στο μετά του τέλους της ζωής.
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα