Μοντέρνα Ποίηση * Ποίημα
Χωρίς βλέμμα…
Όχι τυφλή… αποφασισμένη απλώς να μην ξαναδεί την ασχήμια,
που ντύθηκε στα γιορτινά,
φόρεσε το στέμμα του Βασιλιά και χειροκροτεί.
Καταδικασμένες ζωές, καλοκουρδισμένες,
με σοβαντισμένο το παράθυρο διαφυγής, δίχως ανάσα,
μ΄ένα βαρύ φορτίο στους ώμους, που υπέγραψες στο μαιευτήριο
πως θα το κουβαλάς μέχρι τον Άδη.
Η αντίδραση σιωπηλή, εσωτερική,
δίχως διάθεση επαναστατική, που πλέον υπογραμμίστηκε ως ‘γραφική’
και με λύσσα διέταξαν να την ξεριζώσεις από τα σωθικά σου
και εσύ όπως πάντα υπάκουσες.
Η νέα σου κολλητή, μια αβάσταχτη μελαγχολία, που σ΄έχει αγκαλιάσει
και χορεύει μαζί σου από το βράδυ μέχρι την επόμενη αυγή.
Ευτυχώς, μετά το πρωινό υποχωρεί… έχει δουλειά και υποταγή.
Εκνευριστικά ακούραστες φωνές που ζητωκραυγάζουν
για μια ευτυχία μοναδική,
για μια επιτυχία φοβερή, για μια εξέλιξη, που δεν θα επαναληφθεί,
μέχρι να σβήσουν τα φώτα και να επιστρέψει η σιωπή.
Σκιές και μορφές που σέρνονται κουρασμένες,
ενώ κρατάνε από το χέρι σφιχτά μια γλυκιά αγωνία,
να προλάβουν να κρυφτούν στο κελί της αιχμαλωσίας
για λίγο… ίσα για να κλάψουν
γι΄αυτήν την ευτυχία που ακόμη δε συνάντησαν,
να ξεσπάσουν και μετά…
Ω… αυτό το ‘μετά’…. το ασύλληπτο αυτό ‘μετά’
που πρέπει να πείσουν τον αγέλαστο εαυτό τους
να ερωτοτροπήσει, να κατακτήσει και να κατακτηθεί,
από τον εξαναγκασμένο συγκάτοικο,
που φόρεσε τη στολή ‘οικογένεια και θαλπωρή’.
Μια δυστυχισμένη κοινωνία που έχασε την ανθρωπιά της
που δεν ξέρει πως να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά της
που κουράστηκε να ικανοποιεί ανύπαρκτες ανάγκες
που βρώμισε το κορμί και την ψυχή της… τελικά για να ξεφτιλιστεί…
Χωρίς βλέμμα λοιπόν…
©️2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα