Αφήγημα – Π ε ρ π α τ ώ ν τ α ς . . . . –

You are currently viewing Αφήγημα – Π ε ρ π α τ ώ ν τ α ς . . . .  –

Αφήγημα – Π ε ρ π α τ ώ ν τ α ς . . . . –

Αφήγημα

Περπατώντας…
Μια ζωή άλλο δρόμο περπατάω εγώ
κι άλλο η φαντασία μου…
Στρίβω αριστερά στο δρόμο, δίπλα από το μεγάλο πλατάνι,
που αγέρωχα στέκει στην άκρη του μικρού γεφυριού
χαζεύοντας το νερό που κυλάει ήρεμα στην κοίτη του,
Αλλά η φαντασία μου τραβάει ίσια στο ποτάμι μπαίνει μέσα στο νερό
και κυνηγάει τις νερόκοτες που πεταρίζοντας τρομαγμένες κρύβονται μέσα στα βούρλα της όχθης…
Κάποιες μικρές νεροχελώνες που λιάζονταν πάνω σε ένα κλαδί που εξείχε από το νερό,
τρόμαξαν κι αυτές με τη σειρά τους και βούτηξαν με βιάσει μέσα του..
Η φαντασία μου βγαίνει από το ποτάμι και για λίγα λεπτά με ακολουθεί ήσυχη στον περίπατο μου
Πάνω σε ένα κλαδί μιας ασημόγκριζης λεύκας μία γερακίνα με κοιτάει αφ’ υψηλού
παρακολουθώντας την κάθε μου κίνηση (Ποιος ξέρει τι να σκέφτεται).
Συνεχίζω το περπάτημά μου αλλά με την άκρη του ματιού μου πιάνω τη φαντασία μου
να στέκει και να την κοιτάζει κατάματα…
Χαμογελάω ειρωνικά και τη ρωτάω
“Τι κοιτάς;…τι έχεις εσύ να πεις με μιά γερακίνα;”
“Να μην σε νοιάζει” μου απαντάει στον ίδιο τόνο και μ ‘ένα πήδο βρίσκεται καθισμένη
δίπλα της πιάνοντάς της την κουβέντα (Ακόμη δεν μου έχει πει τι κουβέντιαζαν)
Μετά από λίγα λεπτά την νιώθω πάλι να βαδίζει δίπλα μου
Απέναντί μου το Καϊμακτσαλάν στέκει χιονισμένο… πανέμορφο…
(Περίεργο που δεν τη βλέπω να πετάγεται μέχρις εκεί και να κατεβαίνει τις πλαγιές
κάνοντας διάφορους ελιγμούς με τα παγοπέδιλα… Σουτ…λέω στον εαυτό μου μην της βάζεις ιδέες)…
Η αναπνοή μου έχει αρχίσει να γίνεται κοφτή, λαχάνιασα, σκέφτομαι πως έχω απομακρυνθεί
πολύ και πρέπει να επιστρέψω. Άλλωστε στο βάθος φάνηκε ένα κοπάδι άγρια σκυλιά που γαυγίζουν
θυμωμένα προειδοποιώντας με να μην πλησιάσω άλλο…
“Ξέρεις” λέω στη φαντασία μου
“Κουράστηκα και σκέφτομαι να γυρίσω πίσω, εσύ αν θέλεις μπορείς να συνεχίσεις…
Άλλωστε ποτέ δεν έχεις κάνει ό,τι σου έχω πει”…
Η φαντασία μου κοντοστάθηκε για λίγο κοιτώντας τα άγρια σκυλιά που συνέχιζαν
να γαβγίζουν απειλητικά…
…”Μπα…άσε.. λέω να γυρίσω κι εγώ μαζί σου… Έιιιι….περίμενε με”…

©2025 Ελένη Ταϊφυριανού
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

Ελένη Ταϊφυριανού

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΠΟΙΗΤΡΙΑ - Ελένη Ταϊφυριανού... Και όπως συνηθίζω να λέω... Είμαι η Ελένη Ταϊφυριανού σκέτο... Δεν ακολουθούν τίτλοι, πτυχία, και περγαμηνές Μόνο μία άναρχη και ατίθαση φαντασία που δεν μου επέτρεψε ποτέ να της βάλω χαλινάρι Έτσι λοιπόν αφού δεν κατάφερα να την τιθασεύσω της επέτρεψα να φαντάζεται ότι είναι ποιήτρια... Ποιήματα μου κυκλοφορούν σε ποιητικές συλλογές, σε ποιητικές ομάδες, λογοτεχνικά περιοδικά, και στο προσωπικό μου προφίλ ...

Αφήστε μια απάντηση