Ποίημα
Λαλούσες νιφάδες χιονιού
απ’ το ξεχείλισμα τ’ ουρανού
λιβανίζουν την ύπαρξη μας.
Ξοδεύομαι μέσα τους γνέθοντας
το υφάδι του κορμιού μου ,
υφαίνω τους στίχους μου
ταΐζοντας τα ταξιδιάρικα όνειρα .
Στην αγιωτική αίσθηση της σιωπής
λίμνες και χείμαρροι λικνίζονται
και γλυκοφιλιούνται ,όλη η φύση
αχνίζει αγάπη και έρωτα,
κλείνοντας τις πληγές του άνυδρου.
Στις βαθύσκιωτες ακτές μου
ταξιδεύω, όλα είναι στην θέση τους ,
αυτά που βλέπω και όσα άλλα υποψιάζομαι
πίσω απ’ το ανάχωμα του νου.
Ψηλαφώ το χιόνι , μα δεν σε βρίσκω,
στέκεσαι η φεύγεις, το συναίσθημα έρχεται
πρώτο ,η αύρα σου με τυλίγει,
η φωνή μου παγωμένη σμιλεύει
την σιωπή, η σκέψη μου αυτοδύναμη
προχωρεί ύστερα από μένα
και απλώνεται όλο πιο μακριά
εξερευνώντας το αχανές λευκό του καμβά.
Σε αποχαιρετώ ω φαντασία μου
ίσως ξανασυναντηθούμε στο πρώτο
τιτίβισμα του τζίτζικα ,πριν
αφανιστούμε στους πύρινους κύκλους της ζωής.
©2025 ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Αρθρογράφος * Ποιητής
