Ποίηση – Αν είναι να χαθούμε . . . –

Ποίημα

-Αν είναι να χαθούμε,
Ας χαθούμε στο περιβόλι της μαύρης γης,
Μες στα βάθη της νύχτας,
Κι εκεί απάνω,
Οι ψυχές θα αγκαλιαστούν για πάντα,
Και το κορμιά παγωμένα μες στο σάβανο,
Ενωμένα βαθιά το ένα μες στο άλλο,
Σε έναν χορό,
Δίχως τελειωμό,
Δάκρυα κι αγάπη,
Και θα φέγγουμε μαζί μες στο σκοτάδι,
Όπως τα άστρα που δεν πεθαίνουν ποτέ…-

Δάκρυα ρέουν,
Ποταμοί στο πρόσωπο μου,
Στα μάγουλα τρέχουνε,
Αχός βαθύς της ηδονής μου.
Κάθε πρωινό,
Κάθε νυχτιά,
Για σένανε πνοή της καρδιάς μου.
Σκιές των ονείρων μου.
Πενθώντας και σμίγοντας,
Μ’ακούς;
Σε πενθώ κάθε απόβραδο,
Με γεύση των οσμών σου,
Και κάθε δάκρυ, αστέρι ορφανό,
Που φεύγει μακριά στον Άδη.
Αφού το κορμί μου,
Λευκό δικό σου το δίνω.
Κι ο θάνατος έρχεται,
Αέρας κι αναστεναγμοί.
Μαζί κι οι δυό εκεί,
Κι ο Έρωτας καρπισμένος,
Στα σκέλη μου, μέσα,
Το φως κι η σκιά σου,
Με δένουν αιώνια,
Με σένα,
Γινόμενη,
Αθάνατη,
Η πιο μεγάλη σου αγάπη…

©2025 Άννα Εμμανουήλ
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα