Αφήγημα – Το Παραμύθι –

Αφήγημα

Επειδή φίλοι μου σας κούρασα με τα καταθλιπτικά και απαισιόδοξα ποιήματα, αποφάσισα σήμερα να σας γράψω ένα παραμύθι πολύ αισιόδοξο.
Όταν ήμουν μικρή, είχα μιά θεία, Θεός σχωρέστην, μου έλεγε συνέχεια παραμύθια.
Μόλις τελείωνε το ένα περίμενα με ανυπομονησία το επόμενο.
Ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί όλα τελείωναν με το γνωστό ´και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα ´
Μεγαλώνοντας βέβαια κατάλαβα ότι η ζωή δεν είναι σαν τα παραμύθια. Η αγάπη όμως αυτών των ιστοριών έμεινε στο μυαλό και στην καρδιά μου.
Ήταν που λέτε μια φορά κι έναν καιρό ένα αγοράκι όμορφο, έξυπνο, δραστήριο. Δυστυχώς οι γονείς του χώρισαν νωρίς και η μανούλα του το πήγε μακρυά κοντά στην οικογένεια της για να το μεγαλώσει καλύτερα. Οι γονείς και τα αδέλφια της το λάτρευαν. Του έδωσαν πολλή αγάπη και το είχαν σαν πριγκιπόπουλο. Παρόλα τούτα είχε πάντα μια θλίψη στα μάτια και φαινόταν να ωριμάζει πιο γρήγορα από τα άλλα παιδάκια της ηλικίας του. Πήγε στο δημοτικό και ήταν άριστος μαθητής. Κανένας δεν υποψιαζόταν πως ήταν ένα παιδί που μεγάλωνε χωρίς πατέρα. Στις εκθέσεις που έγραφε για την οικογένεια πάντα συμπεριλαμβανόταν κι αυτός σαν να ήταν μαζί τους. Πήγε στο γυμνάσιο, τελείωσε το λύκειο χωρίς να δημιουργήσει ποτέ κανένα πρόβλημα. Αγαπητός στους φίλους και σε όσους τον γνώριζαν. Πέρασε την εφηβεία ήρεμα χωρίς εξάρσεις και φρόντιζε να μη στενοχωρεί κανένα και ιδιαίτερα τη μητέρα του.
Έφτασε η μέρα της αποφοίτησης που θα γινόταν το πάρτυ των τελειόφοιτων. Χρειαζόταν κοστούμι αλλά δεν είχε γιατί δεν το χρειάστηκε ποτέ. Η μάνα του πανικοβλήθηκε. Με τι λεφτά να του αγοράσει. Ο καλός ο γιός της είπε να μη λυπάται και θα τα κανονίσει. Έτσι κι έγινε. Πήρε ένα δανεικό από κάποιο θείο του ακριβώς στα μέτρα του. Το βράδυ ντύθηκε, αρωματίστηκε και θυμήθηκε ότι γραβάτα δεν είχε. Τότε δούλεψε το μυαλό της μάνας. Είχανε ένα γείτονα αστυνομικό και δανείστηκε από κείνο μια γραβάτα. Ήταν το πιό όμορφο παλληκαράκι ανάμεσα στους συμμαθητές του.
Και ήρθε η ώρα να αποφασίσουν για σπουδές. Ο μισθός της μάνας πού να φτάσει. Νοίκι φαγητό έξοδα. Άρχισαν να ψάχνουν για άλλο σπίτι με πιό χαμηλό ενοίκιο. Τότε ο Θεός έστειλε μια θεοφοβούμενη γυναίκα συνάδελφο της μητέρας. Τους παραχώρησε το υπόγειο της χωρίς λεφτά και έτσι άνοιξε η πόρτα για το πανεπιστήμιο. Πολύ δύσκολα χρόνια. Το παιδί σε μια ξένη χώρα με τα λεφτά του κουκιά μετρημένα. Πότε νηστικός και πότε χορτάτος. Δεν παραπονέθηκε ποτέ.
Τα κατάφερε. Πήρε το πτυχίο του στην παρουσία της περήφανης μάνας του και τη ρώτησε ´ αντέχεις τρία χρόνια ακόμα να κάνω και ειδικότητα; Η συγκίνηση της απερίγραπτη. Τον αγκάλιασε στοργικά και του ευχήθηκε υγεία και επιτυχία.
Σε τρία χρόνια τελείωσε και γύρισε στον τόπο του. Μαζί του έφερε και την κοπέλλα που του έστειλε ο Θεός για σύντροφο της ζωής του. Υπέροχη!!! Καλοσυνάτη, νοικοκυρά, έξυπνη, δραστήρια. Δουλέψανε σκληρά και οι δύο. Στέριωσε η δουλειά του νεαρού. Άνοιξε το ιατρείο του και τα πήγε πολύ καλά. Επιστήμονας επιτυχημένος, σωστός άνθρωπος, φιλεύσπλαχνος. Ποτέ δεν ξέχασε πως τα Καλοκαίρια που άλλοι κάνανε διακοπές αυτός δούλευε σαν γκαρσόνι όπου έβρισκε. Απλός, προσιτός, πονετικός. Αργότερα απέκτησε και δύο παιδάκια κι ολοκληρώθηκε η ευτυχία του. Παρόλον που δεν είχε το πρότυπο του πατέρα, έγινε εξαιρετικός γονιός και πολύ καλός σύζυγος.
Και ναι , ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα.
Θέλω να σας πω φίλοι μου πως θαύματα γίνονται πάντα. Λίγη πίστη χρειάζεται, πολλή προσπάθεια, υπομονή και αγάπη.
Σας ευχαριστώ που ακούσατε το παραμύθι μου.

ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ