Ποίηση – ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΑΝΟΙΞΗ –

Ποίημα

Έλα Αυγή και φέρε μας,
μεταλαβιάς αχτίδες,
βροντοφωνάζουν μέσα μας,
με μαχαιριές οι ελπίδες.
Είναι οι πόθοι της καρδιάς,
που σιγοψιθυρίζουν,
τις πεθυμιές που σιωπούν,
μ’ όραμα πλημμυρίζουν.
Πες μου, πού πήγε η άνοιξη,
που’ ναι τα χελιδόνια,
με ασπροκκόκινη κλωστή,
χρεοκοπούν τα χρόνια.
Πάμε για να σηκώσουμε,
στα χέρια, χίλια αστέρια,
μ’ άλλες ιδέες νιόβγαλτες,
να φτιάξουμε παρτέρια.
Η μουσική σε λήθαργο,
να αφυπνίσει θέλει,
σ’ ένα αδιάλλακτο αύριο,
τον ήλιο ανατέλλει.
Μες των καημών μας τις ρωγμές,
νότες κεντά η μέρα,
τα μονοπάτια του λυγμού,
να κάνουμε παντιέρα.
Πες μου, πού πήγε η άνοιξη,
για όνειρα διψάει,
με ασυγχώρητες σιωπές,
πια τις πληγές μετράει.
Στο φως, ας ανταμώσουμε,
οι ήττες να στερέψουν,
τη μοίρα να ορίσουμε,
καρδιές να περισσέψουν.

©2024 Βασούλα Μπουντούρη
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιήτρια